Árbók knattspyrnumanna

						liðið nokkur ár, þangað til félögin hcfðu leitt

saman hcsta sína opinberlega, ef önnur atvik

hefðu ekki ráðið.

Vorið 1911 var fullgerður gamli íþrQttayöll-

urinn á Melunum og þá skyldi fara fram alls-

herjar-íþróttamót, er hefjast skyldi á aldaraf-

nueli Jóns forseta. Viku fyrir afmælið var völl-

urinn vígður. Fóru forstöðumenn vallarins þess

á leit við félögin, sem að honum stóðu (en

meðal þeirra voru K.R. og Fram, en ekki hin

knattspyrnufélögin), að þau léðu aðstoð sína

til þess að iþróttasýningarnar yrðu sem fjöl-

breyttastar. Létu Frammenn þá tii ieiðast að

leika við kappana í K. R., en þeir tóku móther.i-

ana ekkert hátiðlcga og tefldu ekki fram öllum

beztu mönnum sínum. Þau óvæntu úrslit urðu

á þessum leik, að félögin skildu jöfn (0—0). Nú

töldu Frammenn sér alla vegi færa og tilkynntu

þátltóku sína í íþróttamótinu; styrklu þeir þá

liðið með nokkrum skólapiltuin, sem þá gengu

í félagið. En K.R. átti líka talsvert betra lið en

það, sem leikið liafði fyrsta kappleikinn, og

hugðu þeir nú á hefndir. Leikar fóru svo á

mótinu, að Fram sigraði með 2—1, eftir mjög

skemmtilegan og harðan og tvisýnan leik. Úr-

slitamarkið kom á siðustu mjnútu, og var leikur

ekki hafinn aftur. Dómari á þessum leikjum

og öll næstu árin var Ólafur Rósenkranz.

Með þessu leikjum var isinn hrotinn og síðan

hefir ekkerl ár iiðið svo, að ekki hafi verið

keppt í knattspyrnu hér í höfuðslaðnum.

P. S.

15