Árbók 1931 - 1932

						52

andi þessari starfsemi kostuðu félögin og að helm-

ingi.

Var umsóknum þannig háttað, að hver sá sem

lagði inn á stofuna umsókn sína, greiddi kr. 5,00

sem mátti teljast umhoðslaun til félaganna, og um

leið og umsækjandi var ráðinn, greiddi hann eða

hún kr. 5,00 að nýju. Það koslaði því 10 krónur

að fá atvinnu fyrir atbeina stofunnar.

Atvinnuveitendur, sem leituðu upplýsinga til

skrifstofunnar, þurftu ekki að greiða neitt, en að-

eins að koma og skoða þær umsóknir sem fyrir

lágu, og velja úr þeim eða hafna þeim eftir vild,

eftir því hvort nokkur umsókn lá fyrir sem hlut-

aðeiganda líkaði.

Á umsækjandabeiðnunum voru allar þær upp-

lýsingar fram taldar sem nauðsynlegar voru, t. d.

staða, fyrri kaupgreiðsla, kaupkrafa, kunnátta,

aldur, hvar unnið áður, mynd af umsækjanda o. fl.

Það reyndist þó svo sem oft vill verða þegar um

¦einhverja nýbreytni er að ræða, að strax gætti allt

of mikils áhugaleysis og misskilnings hjá hlutað-

eigendum, annars vegar of fárra umsækjenda, hins

vegar of lítillar eftirspurnar af hálfu atvinnveit-

enda, sem ekki vildu eða höfðu nægan skilning á

starfi þessarar stofnunar. Árangurinn varð því ekki

svipaður þvi sem forvígismenn höfðu vænzt i upp-

hafi.

Því var það á siðastliðnu ári, að Verzlunarmanna-

félagið Merkúr leitaði hófanna á ný hjá stjórn

Verzlunarmannafélags Reykjavikur um að setja á

stofn sérstaka ráðninga- og upplýsingastofu fyrir