Árbók 1931 - 1932

						58

fylgir óhikað og einarðlega fram hinni frjálsu verzl-

unarstefnu, og eg held að cnginn félagi myndi rétta

upp hönd gegn því að kaupmannaverzlun og kaup-

félagaverzlun, eigi að njóta nákvæmlega sömu

réttinda. —

Athugum nú í örstuttum dráttum, hvernig mál-

um horfir nú við. Fyrst þjóðlega hliðin: Frá því

að verzlun var gefin frjáls hér á landi og fram á

þennan dag, liefir að heita má tekizt, smátt og

smátt, að gera stéttina innlenda, og þar með er

grundvöllurinn lagður. Gangur viðskiptanna: Þeg-

ar um útflutning er að ræða, ræður íslenzki kaup-

maðurinn litlu meiru en því, á hvaða markaði hann

hýður vöruna, (en hann reynir að koma henni á

neyzlumarkaðinn milliliðalaust).Einnig ræðurhann

farkostinum, sem varan er flutt á, ef um „c.i.f."-

sölu er að ræða. Þegar um „f.o.h."-sölu ræðir, ræð-

ur kaupandi öllii um flutning vörunnar, og þá reyn-

ir hvað mest á dugnað seljandans, að reyna að

láta kaupanda hagnýla sér íslenzkan farkost. Vit-

anlega ræður kaupandinn í reyndinni þvi, hvort

salan er cif eða foh, og venjulega skiptir þelta svo

miklu máli fyrir öll atvik, að því verður ekki

haggað.

Að sama skapi, sem hinn erlendi kaupandi hefir

öll ráð seljanda i hendi sér, þegar um útflutning

ræðir, þá hefir íslenzkur kaupandi öll ráð seljanda

í hendi sér, þegar ræðir um innflulning hingað.

Það er því öflun vörunnar og öll meðferð henn-

ar þar til hún er seld neytanda, sem er prófsteinn

á það, hvort kaupandi eða innflytjandi getur með