Árbók 1931 - 1932

						78

og vinagjafir. Mikið er látið af heimilislífi þeirra

tíma og alþýðumenningu þess. En hætt er við, að

sagan sé ekki nema hálfsögð. Því að krafan um sér-

stakt einstaklingslíf, sem nú brýzt fram hjá ungu

stúlkunum, og hefir gert „sérherbergi" að kjörorði,

hún gróf um sig i huga formæðra okkar.

Við sjáum líka að það eru lífsins lög, að allt

ungviði vill eiga sig sjálft, vaxa og þroskast og

reyna á kraftana. Stúlkurnar eru ekkert frábrugðn-

ar piltunum i þvi að langa til þess að eignast þekk-

ingu, skilja sjálfar sig og aðra, reyna hvað þær

geta á öllum sviðum. Þeim hefir bara verið mark-

aður svo þröngur bás, og þó hafa þær ekki einu

sinni margar hverjar átt nokkurt skot að hverfa í,

sem þær gætu kallað sitt. Eg man alltaf eftir skrif-

stof ustúlku, sem eg þekkti einu sinni. Hún var svo

fær við sitt starf, að oft hefir verið til hennar tek-

ið mörgum árum eftir að hún var hætt við það.

Hún sagði einu sinni við mig að það væri draum-

ur sinn að hafa sjálf herbergi, þar sem hún gæti

hvílt sig og lesið i góðri bók. Ekki var þetta há

krafa fyrir vinnandi stúlku, og þó gat hún ekki

veitt sér hana. Kaup hennar var þá ekki svo hátt.

Enn er það svo, að kaup fæstra verzlunarstúlkna

er svo hátt að þær geti veitt sér viðunandi herbergi,

ef þær njóta ekki styrks hjá foreldrum sínum eða

vandamönnum. Framboðið er svo mikið, er sagt.

Allur fjöldinn af ungum stúlkum fær ekki þá

menntun sem er nauðsynleg til þess að geta keppt

um gott kaup. Eg á þar ekki einungis við bóklega

menntun, heldur við að læra fullkomlega eitthvert