Alþýðumagasín

						Eftir sömu stúlkuna sem skrifaði »Eftir miðnœtti á Hótel Borg.«

Þetta sögubrot fékk forlagið í

hendur um sama leiti og »Eftir

miðnætti á Hótel Borg« var full-

prentað. Stúlkan segir í bréfi sínu

að í raun og veru sé þetta kafli

sem hafi upprunalega átt að vera

i sögunni en sem hún hafi áf ýms-

um ástæðum felt burtu. — »En»,

skrifar hún, »ef ykkur sýnist svo

megið þér nota kaflann við annað

tækifæri, sem sjálfstæða sögu«.

Þetta skeði fyrsta veturinn sem

ég bjó hjá Nönnu ....

í næsta húsi við okkur bjó ný-

fermd telpa, sem við kölluðum

Diddu, eftir að við fórum að kynn-

ast henni. Foreldrar hennar voru

taldir með betri borgurum og

heimili þeirra var alþekt fyrir það

tvent, sem mest þótt prýða fjöl-

skyldulíf, — höfðingskap og guð-

rækni.

Faðirinn var kaupsýslumaður,

vel efnum búinn og góðvinur

ýmsra helstu manna borgarinnar.

4

— Ég sá hann aðeins í örfá skifti

því bæði var hann mikið í ferða-

lögum, og svo umgekst hann ekki

þann félagsskap sem við vorum i.

Móðir Diddu kyntist ég aftur á

móti fljótt. — Það var falleg og

tíguleg kona, og svo ungleg að

flestir álitu hana innan við þrítugt,

sem sáu hana í fyrsta skifti, þó

hún væri nær fertugu.

Didda var einkabarn þeirra

hjónanna, lítil og ljóshærð með

óvenju frítt andlit. Hún var glað-

værðin sjálf, en oft svo barnsleg,

að það vakti jafnvel undrun mína,

sem var þó nýkomin til bæjar-

ins úr fámenni.

Þegar leið á veturinn fór Didda

að venja komur sínar i húsið til

okkar og taka öðruhvoru þátt í

hinu glaðværa lífi, sem við lifðum

—- En ávalt var hún í okkar hóp

skoðuð sem barn, — stórt og

skemtilegt barn.