og láta hattinn slúta. —» Ef til vill sjáutn við ungu stúlkuna ganga framhjá unga manninum, með þóttasvip án þess að heilsa og ganga brosandi móti öðrum ungum manni. Hver veit. — En ef við aðeins stæðum eins og maðurinn á horninu, trúfastlega þar hvern dag, mundum vér fyr eða síðar sjá endirinn. Og meðan þessi saga er að gerast á götunni, — höfum vér séð fjölda annara æfintýra byrja eða enda. — Og jafnframt streyma auka-persónur í tugum og hundruðum fram og aftur um leiksviðið. Við sjáum langan og horaðan góðtemplara með þyrkingslegan vandlætingarsvip mæta sætkendum náunga, sem ljómar af lifs-ánægju. Lögregluþjónarnir spigspora fram og aftur háir og herðibreiðir, með öll sýnileg ytri tákn þess, að það séu þeir sem nákomnastir eru götunni og herrar hennar. Við sjáum koma fram fólk frá Ingólfs- stræti og Þingholtsstræti, — frá Vatnsstíg og Vitastíg, frá Barón- stíg og Bröttugötu. — Þeir koma háir og lágir, — vel klæddir og gauðrifnir, — hungraðir og saddir, feitir og horaðir, — reiðir og glaðir, — og við lesum sögu þeirra í svip og hreifingum, — sögu þess dags sem er að liða framhjá. * * * En áhoifandinn má ekki gleyma götunni fyrir mennina. — Hon- um verður að vera lióst að alt það sem framhjá fer er í nánu sam- bandi við götuna sjálfa. — Hver einstaklingur er þátttakandi í lífi hennar, hvort atvik, þáttur úr sögu hennar. Og við sjáum að hver og einn, tekur sína sérstæðu afstöðu til hennar. Það er nú til dæmis prúðbúni maðurinn þarna með yfirlætis- svipinn, — hvert skref hans, hver hreifing segir okkur að hann telji sig eiga alla götuna, — og hinir umfarendurnir séu honum óvið- komandi Sællegi, góðlátlegi matvörukaupmaðurinn sem 'kemur á eftir hon- um, og er auðsæilega nýbúinn að borða góðan miðdegisverð, kálfssteik og blómkálssúpu eða aðra uppáhaldsrétti sína. — Hann er sýnilega hæðst ánægður með þá litlu hlutdeild sem skref hans gefa honum í götunni, — ofurlitla rönd af gangstéttinni. En þarna kemur gamall maður lotinn i herðum. Gamli frakkinn 15
Beinir tenglar