Alþýðumagasín

						Skotasögur

(Skotar  eru  annálaðir  um  allan  heim  fyrir nisku. —

Eru til ógrynni skopsagna þar um, með mörgum þjóðum)

Fátækum Skota var boðið að

borða í sama húsinu hvern sunnu-

dag, einn dag kom hann svo með

ókunnugan mann með sér, sem

settist líka til borðs eins og hann

ætti þar heima. '

»Hver er þetta?« spurði hús-

bóndinn forviða.

»Það er tengdasonur minn, sem

ég hefi lofað að gefa fæði fyrsta

árið í hjónabandinu«, svaraði

Skotinn rólega.

¦

Skoti sér kunningja sinn detta

niður um ís og nær því kominn

að því að drukkna.

»Lánaðu mér skautana þína, þú

þarft þeirra ekki með hvort sem

er hér eftir«, kallaði Skotinn.

Ungur Skoti sat í samkvæmi

einu mjög svo þungur og alvöru-

gefinn á svip. — Húsfreyjan sem

gjarnan vildi lífga hann svolítið

upp, spurði hversvegna hann

væri svo alvörugefinn«.

»Ég þakka vinsamlega, fyrir

umhyggjuna og spurnina kæra

frú«, svaraði hinn ungi Skoti afar-

kurteislega, en jafn alvörugefinn.

»Ég hefi þegar hlegið«.

¦

Sonurinn (við föður sinn gaml-

an Skota): Pabbi gefðu mér 10

aura, fyrir einu epli.

Skotinn: Vertu ekki svona

heimtufrekur strákur. Glentu þig

framan í eplasölukonuna þá hend-

ir hún nokkrum í þig.

hafi verið gott eða vont i dag,

hvað þrengslin séu mikil og hit-

inn óþolandi. Svo er næst þetta

að dansmaðurinn tekur að undr-

ast og útmála hvað daman hans

er lík einhverjum sem hann þekk-

ir, eða einhverri leikmær eða film-

stjörnu erlendis og svona jagar

fólkið sig upp á lagið. Mest

»spennandi« er vitanlega að

heyra samtal og hvíslingar ver

aldarvana fólksins, gifts og ógifts

í dansinum, og myndi margan oft

fýsa að heyra helmingi betur en

hann gerir, þegar hann sér þekt

par dansa fram hjá og hvísla

brosandi eða íbyggin hvort að

öðru. Því i dansandi fólksiðunni,

í glaðaljósi skrautlegra danssala,

fyrir allra augum eru oft lögð

drögin að margbrotnum og ör-

lagaþrungnum ástaræfintýrum.

Vonandi getur Alþýðu-Magasin-

ið bráðlega flutt lesendum sínum

einhverja slíka frásögu.

19