Alþýðumagasín

						þessa fyrir þau. Má aí þessu

marka að þau hafa þóst örugg

um sitt málefni.

Þegar svona var komið, var

þeim Jóni og Sigríði stefnt á

þriggja hreppa þíng, sem háð var

á Ballará á Skarðströnd 6. októ-

ber 1609, menn nefndir í dóm,

svo isem lög stóðu til og mál

þeirra tekið fyrir. Hvorugt þeirra

bar nokkuð að móti þessu illmæli

um þau, og ekki heldur véfengdu

þau það sem orðrómurinn sagði,

að engir aðrir hefðu verið hjá

Sigríði aðrir en Jón og Steinunn

kona hans þegar hún misti þykt-

ar þeirrar, sem sögð var hafa

verið á henni. En Jón var uppi á

þinginu með hörku og kappsam-

legum orðum, án nokkurrar sér-

legrar varnar, sem hrinti þessu

óviðurkvæmilegaillmæli, en spurði

menn alment, hvort nokkrir vildu

í fullri alvöru bera sig slíkum sög-

um. En því neituðu allir, sem þar

voru viðstaddir og sögðust ekki

annað til hans vita en það sem

vel væri.

Nú skoraði valdsmaðurinn Jón

Magnusson á alla þingmenn, að

segja um mál þetta alt, sem þeir

vissu sannast og réttast, guðs og

kóngsins vegna. og önsuðu þvi

sumir'. að þeir vissu ekkert, en

aðrir þögðu. Þá kom þar fram og

var  upplesinn  vitnisburður Quð-

laugar nokkurrar Pétursdóttur,

konu Einars Rögnvaldssonar, en

hann bjó á bæ þeim á Dögurðar-

nesi, þar sem Jón Oddsson og

kona hans höfðu í seli. Vitnis-

burður þessi var vottfestur undir-

þrjá menn og var á þá leið, að

Sigríður Halldórsdóttir hefði farið

veik frá bænum með þykt og

komið veik aftur en án allrar

þyktar og hefði Jón Oddsson fylgt

henni heim að bænum og borið

belti hennar, en Steinun kona

Jóns hefði verið komin heim á

undan með svuntu Sigríðar og

búið henni upp rúm í hálfum

pallstaðnum. Einnig sagði þar, að

föt Sigríðar hefðu verið blóðug að

neðan og enn kvaðst Guðlaug

hafa séð blóð á þrem stöðum,

þar sem hún taldi að Sigriður

hefði legið. Til þessa svöruðu þau

Jón og Steinunn kona hans, að

Sigríði hefðu leyst »blóðsullir

tírur og slindrur« og hefði hún

oft áður haft slíkan veikleika.

Dómsmennirnir þóttust ekki

þekkja til þess að ungum stúlkum

hefði viljað til svo fáheyrður veik-

leiki og vegna þessa, og þess

annars, að Jón og Sigríður höfðu

gefið tilefni til þessa illa orðróms

og að Sigríður fór frá öðru kven-

fólki með þykt, en kom aftur án

þyktar, álitu þeir nauðsynlegt, að

valdsmaðurinn    Jón    Magnússon

21