Borgin

						átti aðeins nokkra klaufalega

lumningja og kjól, sem hvergi

var boðlegur nema heima.

Fyrir nokkrum mánuðum að-

eins var hún uppi i sveit á Is-

landi. Ólrúlegt! Hún reyndi að

framkalla myndir af kúm og

illa rökuðum vinnumanni, sem

var svo djarfur að kyssa hana.

Óhugsandi. Hún þekti ekki þess-

ar myndir, þær gátu ekki verið

úr lífi hennar, eða var þetta æf-

intýri? Indverskt æfintýri.

Hóteldrengurinn kemur inn i

fordyrnar og kallar upp naf:i

einhvers gestsins, með skólaðri

kurteisi í röddinni. Svona mundi

hann bráðum kalla nafn hennar,

því að hún var að híða. Hún

kveikti í nýrri sígarettu og vissi

ekki betur en Indverjinn veitti

hreyfingum hennar eftirtekt. —

Prins- hugsaði hún, -essa, bætti

hún við eins og hún væri í

pantaleik. Lifið er guðdómlegur

ntaleikur. Það er yndislegt að

híða án eftirvæntingar. Hún var

að bíða eftir--------Hún stritaði

ofurlítið við hugsunina eins og

hún væri að bylta við heysátu.

Nei, hún hafði aldrci verið i

sveit á íslandi. Það hláut að hafa

verið einhver önnur. Hún var

lady. Hún benti einum þjónin-

um að koma til sin. Hann sveif

til hennar hljóðlaust og hneigj-

andi.

Pappírsörk,please!— Ásta opn-

aði aftur töskuna, tók úr hcnni

gulllagðan lindarpenna og skrif-

aði með hágöfugum bókstöfum:

Lady .Jackson. Það leit voðalega

út, hún meiddi sig blátl áfram á

þvi. Ofurlítið sorgarský dró yfir

hið sljetta, hvíta enni hennar.

Það fór henni vel eins og þoku-

slóði fjallstindi í sumarsólskini.

Hún horfði heint framan i Ind-

verjann með hrópandi spurn í

augnaráðinu. Indverjinn, sem sá

alt, svaraði ekki.

Hvað hjetu Indverjar? Hún

skrifaði aftur á blaðið: Lady

Radschas. Það var kanske ekki

einu sinni indverskt nafn, en það

leil vel út á pappirnum. Hún

fann að hún var borin til sigurs.

Fordyrið fyltist af val.

Hún leit á armsúrið. Jackson

hláut að fara að koma. Jón Jak-

obsson hjet haim heima í sveit-

inni. Ameríka er heimsálfa nafn-

hreytinganna. Þau voru trúlofuð.

Hún sneri fyrir sjer orðinu, las

það aftur á bak og fleygði þvi.

Hann var búinn að vera þrjú ár

í Ameriku og hafði altaf skrif-

að henni. Hún gerði þreytulega

tilraun til þess að sjá brjcfin

hans, cn þau voru óskýr eins og

gamlir miðvikudagar. Heppinn

—  duglegur        pcningar!   Hún

staðnæmdisl við síðasta orðið og

virti ]>að fyrir sjer með velþókn-

un. Hann hafði sent henni mikla

peninga til þess að koma lil

Lundúna, þar ætluðu þau að gift-

ast og fara síðan vestur.

Miss Ósniar! Rödd hóteldrengs

ins heyrðist á ný. Ásta áttaði sig

ckki fyrst, (Lady Radschas), svo

stóð hún upp og leit snöggvast

S