Borgin

						;. Indverjann í afsökunarskyni,

en hann brosti ekki. Hún sá

stóran mann stika þvert yfir

gólfið eins og hann ætti það,

hanrí var í hrúnleitum ferðaföt-

um og ekki alveg hreinn um

heridurnar.

— Komdu sæl, Ásta, hrópaði

hanri eins og hann væri að kalla

á ferju, svo læsti hann sterkri

hcndinni utan um hendina á

henni og þrýsti hana hlæjandi

ems og smalastrákur. Ásta kom

ekki upp neinu orði í þessu roki.

•--- Þjer hefir gengið vel ferðin.

\arstu sjóveik? Hvernig liður

heima? Hann spurði svo ört, að

liann tók ekki eftir því að hann

fjekk ekkert svar. — Verst að

hafa ekki tíma til að skreppa

lieim til gamla Fróns, sagði hann

með viðkvæmnisblæ löngu lið-

innar lísku. Well, hætti hann við

og settisl óhoðinn við horðið

hjá henni, það kemur seinna, ef

huisnessið heldur áfram að ganga

vel.

Jón Jakobsson yanú að undir-

húningi fararinnar með vest-

rænirí ákveðirí og dugnaði. Fyr-

ir honum var þetta jobb alt út-

reiknað og kröfur hans til fram

kvæmda þess voru, eins og við

öll hans störf: stytstur tími og

ódýrust vinna. Prestur, farbrjef

og fjármal, alt var undirhúið

cflir nokkra daga. Og meðan

það var að gerasl notaði Iiann

límann til að skoða borgina eft-

ir  leiðarvísi  og fara  á skemti-

staðina með Astu.

Hugur Ástu var of samsettur

til að samþýðast lrínn rösklega

goluþyt vestanmannsins. Henni

l>auð við fáhreytni brúðkaups-

ins og val hennar á skemtistöð-

unum var nákvæmt og kostaði

yfirvegun. Hún kaus heldur að

aka um borgina af tilviljunen

að fara eftir prentuðum leiðar-

vísi eins og fáfróður dóni. Bún-

ingstími hennar til máltíða nálg-

aðist met heimskvenna og sam-

setning rjettanna var henni list.

Hún stundaði kynningar við gest-

ina á hótelinu og valdi þá með

dómgreind tildurs, en unnusti

hennar kyntist öllum á auga-

hragði með einlægni framkomu

sinnar og spurði lítt um titla.

Loks komst Ásta í kynni við

Indverjann. Hann reyndist að

vera ríkur og hafa eitthvert dul-

arfult takmark í lífinu. Radd-

hlær hans var með ókumium

ilm, svo Ásla fjekk óbeit á há-

vaðanum í Jóni Jakobssyni eftir

að hún hafði heyrt Indverjann

tala. Hún lagði kapp á kunnings-

skap hans og kom í kring morg-

unverðarveislu, sem þau sátu

þrjú. Þar uppgötvaði hún ósam-

i'ænri þessara manna. Öðrumeg-

in háværar, efniskendar spurn-

ingar og fullyrðingar, hinumegin

hógvær, ópersónuleg svör, dul-

rænt augnamál og djúp lífsspeki.

Augnaráð hennar skiftist í biðj-

andi afsökun á því að vera til-

vonandi mrs. Jackson og hróp-