en ánægður yfir þeim horfum, að þurfa að fara konulaus heim aftur, og hugsaði með hrygð til þess að skilja Ástu eina eftir í litimsborginni í klóm þessa Ind- verja, sem í hans augum naum- ast tilheyrði mannfjelaginu, en það virtist ekki vera um annað að gera. í morgun hafði hann slegið eina brýnuna enn, án uokkurs árangurs. Ásta var hljóð eins og indverskt skurðgoð. Undir kvöldið gerði ókunnur maður boð fyrir miss Ósmar. Hann heimtaði hana á eintal og afhenti henni laumulega lítið brjef. Þar stóð: Fylgið sendi- manni tafarlaust. Mr. Jackson (,erir fáheyrðar ráðstafanir til að kúga yður. Ljómi æfintýrisins umlukti Astu Ósmar. Eftir nokkrar mín- útur ók hún með sendimanni hratt gegn um borgina. Henni datt fyrst í hug að spyrja hann hvert þau færu, en upplýsingar fengnar af leigðum ökumanni mundu rjúfa helgi flóttans. Eftir alllángan tíma stigu þau út úr bílnum og gengu inn í hús, þar sem einkennisklæddir menn slimpluðu j>appira, sem ökumað- ur afhenti þeim. Ásta undirritaði einhver skjöl og síðan fóru þau út í stórt skip. Kvíði fyrir sjó- veikinni knúði hana til að spyrja fylgdarmanninn hvert fara skyldi. Hann hristi aðeins höf- uðið og sagði: Flann kemur bráð- um. Síðan fylgdi hann henni niður í klefa og sagði á sinn laumulega hátt: Hjer er yður ó- hætt, gætið þess að láta engan sjá yður fyrr en hann kemur. Asta Ósmar sat lengi og hugs- aði uin tilbreytni lífsins og mik- illcik fyrir þá, sem kunna að lifa því og sigra. Hún ljek sjer að því að kvikmynda liðna tímann: íslensk sveit, skrifstofustörf í tteykjavík, peningar, með þeim byrjaði æfintýrið, — Jackson! Hoiuim hafði hún fórnað, lífið er ekki tómur leikur, það krefst (ndurgjalds fyrir æfintýri sín. Framundan var Indland, það víssi hún nú. Hún hnyklaði íhug- ul fagrar augnabrúnirnar. Hún vissi ekki hvernig sjer mundi geðjast að Indlandi. En brott- uám brúður var eftirsóknarverð- asti þáttur hveijs æfijntý!ris. Ef lil vill yrði hún seinna að fórna liinum djarfa riddara í framhaldi leiksins, eins og hún nú hafði fórnað Jóni Jakobssyni. Sigurvist bros ljek um vandlega málaðai' varirnar. — En nú fór skipið að rugga og versti óvinur hennar, sjósóttin, reytti af henni fagurt úllil og lystisamar hugsanir. llún lagðist fyrir og seldi upp. Hvernig líður þjer, elskan min? spurði Jón Jakobsson með sinu gæskufulla gamni. Kröft- ugt meðal, sjóveikin, en gott. Undrunin hefti um stund upp- sölur Ástu, svo hún fekk stunið upp þeirri spurningu hvers vegna hann væri hjer og hvert þau væru að fara. Well, við erum á leiðinni vest- 13
Beinir tenglar