Borgin

						Bjarni Guðmundsson:

Siglufjörður, höfuðborg síldarinnar -

Þar sem síldin er söltuð —

Allir kannast við Siglufjörð,

hæinn þar sení síldin er söltuð.

Flestir kannast við bæinn af sög-

um um ástir og æfintýri, en allir,

sem þar bafa verið, vita að þar

gerist margt fleira.

Bærinn er sist að stærð til í

neinu hlutfalli við það, hve þekl-

ur bann er, ekki einungis á Is-

landi, heldur og um öll Norðm--

lönd og víðar. Göturnar eru ó-

hreinar og andrúmsloftið þrung-

ið næmri angan frá tveim sild-

arverksmiðjum, sem í gangi eru.

Hin þriðja lýtur lögmáli beims-

kreppunnar og hefir orðið að

stöðva rekstur sinn. Lyktin þyk-

ir fáum góð, þó að fæstir íbúar

bæjarins gefi henni nokkurn

gaum. Hún sest í hálsinn, hangir

i fötum manna og hvílir eins og

litlaust ský yfir höfuðborg síld-

arinnar. Verksmiðjureykháfarn-

ir velta frá sjer þungum mekki

af reyk, sem þyrlast yfir f jörðinn

í siglfirsku logninu. Síðan dreif-

ist hann fyrir blænum og litar

- ráleit fjöllin handan við fjörð-

inn.

Hvert laugardagskvöld kemur

fjöldi noskra fiskiskipa inn á

höfnina, því að Norðmenn virða

síldina of mikils til að veiða

hana á Iielgidögum. Á sama tíma

koma islensku snurpuveiðaskipin

inn hvert af öðru, full síldar. Á

móti þeim berst furðulegur

skarkali frá ekki stærra plássi,

og  frá  höfninni  að  sjá,  virðisl

Stærsta galan.  Kirkjan  í baksýn.

bærinn tröllslegur að síærð, þeg-

ar tendrað er ljós á öllum bryggj-

um og f jöldi skipa liggur við ljós

á höfninni. Og yfir alt gnæfir

cinmana Ijósker í kirkjuturnin-

um, sem ber við himinn, þó að

fjöllin sjeu há. En gegnum skark

alann frá verksmiðjunum og að-

vörunarmerki flutningabílanna

skera köllin á söltunarbryggjun-

um, þar sem verið er að salta

sildina, því að síldin gengur hjer

fyrir  öllu.

Síldin kemur á land.

Og   síldarbáturinn   legst  hægt

upp   að   bryggjmini   með  borð-

16