stokkana í kafi, því að þilfárið er hlaðið af síld. Verkstjórinn og áðrir sildarsjerfræðingar konia Síldarstöð. niður að bryggjunni, spyrja hvar síldin sje veidd, skoða farminn með fagmenskulegum áhuga og (ilsvarancH hroka og ákveða, livort síldina skuli salta eða ckki. Þegar ákveðið hefir verið að salta skuli, kemur til kasta „ræs- isins", sem sendur er út í l)æinn til að „ræsa út" þær stúlkur,. sem ekki búa í „brakkanum" nilðri við bryggjuna. — — — „Síld hjá Halklóri. — Það á að hausskera og krydda --,-" og að vörmu spori streyma liópar af söltunarstúlkum niður að bryggjunni. Þær eru allar líkt klæddar --- yst fata. A höfð- inu mislitan skýluklút, í rauðri eða blárri treyjú með gula, oliu- borna svnntu. í hendi lítinn disk til að strá með salti í tunnurnar, ofan á hvert lag síldar, sem þær leSgja í, og með honum kverk- unai'klippur, eða hníf, þegar hausskera þarf. Þær raða sjer í góðri rcglu að kössunum, sem síldin er borin i af skipinu, og bíða þess þolinmóðar að verk- stjóranum þóknist að gcfa mcrki til að byrja megi, því að hjer er um ákvæðisvinnn að ræða, o.^ má því cngin hafa hyrjað á und- an öðrum, til þcss að allir hafi jafnan skerf af því, sem salta á En þcgar hyrjað cr, hvcrfur deyfðin, þvi að þá keppast allar við og brátt gjalla við ópin: „Vantar síld, vantar sall (eða krydd), vantar tóma tunnu!" — og karlmennirnir, sem standa eiga stúlkunum skil a þessu, keppast við til að sléppa við hnútur og viðeigandi lýsing- arorð. ------- Sildin er söltutS. ()g söltuninni lýkur i þctta skifti og alt liggur i dvala, þang- 17
Beinir tenglar