arensen er fyrir nokkru hættur, læknisstörfum, en ennþá ganga sögur um lækninn á Siglufirði, ,,sem átti allan bæinn". A Bíó-kaffi spilar liljomsve.it l'rá Reykjavík á sumrin og er þar þá oft gestkvæmt. Eins og nærri má geta eru kaffigestirn- ir mislilir, enda má á mörgiun sjá, að þeim þykja aðrir drykkir betri en kaffi. Klæðnaðurinn er mísjafn, stundum alt frá sam- kvæmisfötum og upp í vinnu- föt, sem óneitanlega virðast eiga betur við, að minsta kosti yfir síldveiðitímann, þegar sjaldan er liugsað um annað en vinnu i síldarborginni. Helstu viðburð- irnir, fyirir utan það, að drukkið er kaffi og sítrónvatn, eru þeir, þegar gestirnir eru orðnir svo margir, að stólarnir verða of fáir, sem komið gelur fyrir á bestu kaffibúsum. Þá vill það slundum til, að menn fara í bár saman út af stólum, sem staðið liafa auðir, meðan viðkomandi gestur fór að dansa. „Er það minn eða þinn . . . ." eins og slendur i þjóðsöngnum. Fyrst er hnakkrifist og síðan lendir í áflogum. En það ætti að vera að bera í bakkafullan lækinn að segja áflogasögur frá Siglufirði. Café Brúarfoss er með alt öðru sniði. Þar eru yfirleilt engir stól- ar, og þessvegna þeiiri ástæð- unni minna til að fara í banda- lögmál. Þar er einfaldlega seld- ur aðgangur þeim, sem vilja dansa. Músikin er pianó ogstund- um barmóníka. Þar gerist í raun og veru ekkert merkilegt, nema þegar slegist er, og slagsmál eru þar yfirleitt með líku sniði og annarsstaðar. En þessi lýsing á aðeins við um Siglufjörð yfir síldveiðitím- ann, þvi um sama mund og fólki fer að fjölga á götum Reykja- víkur fækkar því að sama skapi á Siglufirði, og þegar líður að bausti dettur alt í dúnalogn. Skipunum fækkar, síldarstúlk- urnar og útgerðarmennirnir, sem settu svip sinn á bæinn, balda i búrlu bver sína leið. Og eftir standa auðar bryggjur, mannfá hús og fjöllin uppi yfir. Og bráð- um legst bærinn undir vetrar- snjóinn og bann leysir ekki aflur fyr en síldin kemur aftur — að sumri. 1!)
Beinir tenglar