Ó, fagra veröld Svo mánablið og bjórt sem mjöll, ó, björt sem mjöll skein ásýnd þin. Og hingaö komstu kvöldin öll og kvöldin ðll var drukkið vín. Og stundin leið við Ijóð og ást, við Ijóð og ást. Ó, glaða stmid, og Ijósu armar, lilju mund. Ó, Ijúfa stund uns gæfan brást! En hvi skal írega horfinn dag, sem heiður, bjartur fram hjá rann? Og hvi skal syrgja Ijúflingslag, sem lífsglaðast i hjörtum brann? Um ást og vín bað æska þin, og alls þess naut sá hundraðfalt, sem lifað hefir lif sitt alt einn Ijúfan dag, við ást og vín. — Ei þekti eg ást, sem aldrei dó. — En ást, sem gerði lífið bjart um stundarbið, jeg þekti þó. — Og þegar meturhúmið svart að sálu minni siðast fer, og slekkur augna minna glóð, þá veit jeg hvaða Ijúflingsljóð mun liða hinst að eyrum mjer: Ó, fagra vcröld, vín og sól, jeg þakka þjer! Támas Guðmundss^on. 21
Beinir tenglar