Borgin

						um uppruna þeirra, en fremur

eru þeir illa þokkaðir, sjerstak-

lega fyrir rupl og gripdeildir. Á

„romerías" Jiátíðunum láta þeir

sig ekki vanta, því að þar gefsl

þeim gott lækifæri til f járöflun-

ar. Annars erii þeir hrókar alls

fagnaðar, snillingar að spila á

gílar og mandólin, og ungu sí-

gaunastúlkurnar eru á danspall-

inum liættulegir keppinautar

kastilísku blómarósanna.

Skemtanir þessar eru alveg

einstætt tækii'æri fyrir útlendinga

lil þess að kynnast spænskum

þjóðdönsum. Hafa þeir lengi og

að maklegleikum þótt fegurstir

allra dansa, enda hafa sumir

þein-a, þótt í nokkuð hreyttri

mynd sje, borist til annara landa

og notið mikillar hylli.

Dansar hafa tíðkast með ölí-

uin þjóðum frá fyrslu tíð, en ó-

viða hafa þeir vcrið jafn fjöl-

l^reyttir, sjerkennilegir og fagrir

sem meðal spænskrar alþýðu.

Um fjölbreytni þeirra er það að

segja, að þeir skifta luguin og

liundruðum og eru Jiarla ólíkir

innbyrðis, enda gælir þar ábrifa

meira og minna frá öllum þeim

þjóðuni og kynþátlum, sem bygt

hafa Spán í'rá því a'ð sögur hóf-

usl, einkanlega frá Serkjum.

Merkustu dansarnir eru „fan-

dango" í Andalúsíu og „jota" á

Norður-Spáni, „muineira" i Gal-

isíu og „seguidilla" á Mið-Spáni.

Um marga er hið sama að segja

og ýmsa dansleiki, sem tíðkuð-

ust  hjer  á  landi  fyr  á  öldum,

sunia vikivakana, að þeim fylg-

ir ekki endilega bljóðfæraslátt-

ur, heldur dansa menn eftir vis-

uni, sem dansmenn syngja sjalf-

ir og eru ýmislegs efnis, ýmist

ástarkvæði, skopvisur eða jafn-

vel sögukvæði, svonefnd „ro-

manoes". Til þess að slá taktinn

með hafa dansmenn svokallaðar

„caslanuelas", einskonar hljóm-

bauka úr hörðuni viði eða fila-

beíni, sem þeir balda í lófa sjer

og slá á með i'ingriinum. Karl-

niaður og kvenmaður dansa ekki

saman, lieldur hvort í sínu lagi

eða ölhi beldur livort á móti

öðru, og svipar þetta enn til viki-

vakanna. Annars er æði ólíkur

blær yfir þessum suðrænu döns-

im: hreyfingar allar eru bvort-

iveggja í senn þýðari og livat-

Jegri, og lögin, sem sungin eru,

eldfjörug.

Þessar „romerías" liátíðir tíðk-

ast mikið til sveita og standa i

sambandi við átrúnað fólksins á

einlivern dýrling, enda þótt

skemlanirnir, sem ])á fara fram,

beri engan svip aí' guðrækni eða

trúarálmga. En sannleikurinn er

að sama má segja um allar

kirkjuliátíðir á Spáni. Á ölluni

lielgum dögum fara að vísu frani

guðsþjónustur með mikilli við-

liöí'n eins og annarsstaðar í ka-

þÓlskum sið, og sennilega meiri

viðliöfn en á nokkrum öðrum

slað í lieiminum, því að Spán-

verjar liafa mjög næman smekk

f; rir skrauti og glysi, sem hríi'ur

auga fjöklans.  En guðsþjónusl-

21