Borgin

						an er ekki nema einn liður af

mörgum á dagskrá hátiðarinnar;

þið sem aðallega dregur fólkið

að eru hinar ýmsu skemtanir,

sem fara fram jafnframt, sumar

hverjar beinlínis sem þáttur

guðsþjónustunnar. Á Korpushá-

tiðínni er t. d. siður að ungling-

ai' sýni dans í sjálfri dóm-

kirkjunni í Sevilla. í páskavik-

unni er í mörgum borgum stofn-

að til viðhafnarmikilla skrúð-

gangna með dýrlinga likneski og

helga dóma. Stytturnar cru

klæddar dýrindis klæðum og

skreyttar eftir því sem föng eru

a, síðan eru þær bornar um göt-

ur bæjarins af leikmönnum í

munkaskrúða.Mannfjöldinnfylg-

ir á eftir með miklum fagnaðar-

látum. Alstaðar ríkir glaumur

og gleði, og á kaffihúsunum er

drukkið meira en góðu hófi gegn-

ir. Sumstaðar eru sýndir á leik-

sviði þættir úr píningarsögu

Krists og meðal áhorfenda rikir

sama hrifningin eins og ef þeir

væru að horfa á óperettu í l'jöl-

leikahúsi. Sem sagt verður það

ekki sjeð, að trúrækmln sitji í

f'yrirrúmi við þessi tækifæri,

beldur þörf manna á samfagn-

aði og upplyftingu. I rauninni

eru Spánverjar ekki trúaðir

menn, en fáfræði og ofríki

klerkastjettarinnar hjálpast að

til að halda alþýðu manna á

stigi frumþjóðanna í trúarlegum

efnum, lialda við blindri skurð-

goðadýrkun, því að ekki verður

það kallað öðru nafni, þegar það

kemur fyrir að menn flykkja

sjer um eitt tiltekið likneski af

Maríu mey og tilbiðja það, eins

og þeir vænti stuðnings og full-

tingis af því, en fyrirlíta öll önn-

ur likneski af sömu persónu og

telja þau aftur til einskis nýt.

Rithöfundur nokkur segir frá

þvi, að gamall frændi hans hafi

eitl sinn, er liann hafi tapað

máli l'yrir rjetti, lokað sig inni

á vinnustofu sinni og stungið

myndina af verndardýrhngi ætt-

arinnar mörgum hnifsstungum

i'yrir að hafa ekki dugað sjer í

málaferlunum. Aflátssala hefur

líðkast á Spáni til skamms tíma

í nokkuð dulbúnu formi, en það

er alment trú manna, að fá sjeu

þau afbrot, sem ekki fáist fyrir-

gefning á, ef menn skrifta og

lesa svo og svo margar bænir

eða láta eitthvað af hendi rakna

við kirkjuna. Fyr á tímum gerðu

munkar og pílagrimar sig seka

í þjófnaði og stigamensku, svo

lögreglan varð oft að skerast í

leikinn. En slíkt er náttúrlega

löngu hætt að koma fyrir, og

yfirleitt má segja það, að á sein-

ustu árum hal'a orðið stórkost-

legar breytingar til batnaðar á

menningarástandi spænskrar al-

])ýðu, sem leiða óhjákvæmilega

af sjer, að ýmsir af hinum

gömlu trúarsiðum leggjast nið-

ur.

Þegar talað er um siði og hætti

Si)ánverja, verður ekki komist

lijá að minnast á hina fornfrægu

25