lingum þeirrar kirkju. Með tím- anum hefir íþrótt þessi orðið jnjög margbrotin og vandasöm og aukist að listrænu gildi, en ckki að sama skapi þokast í mannúðaráttina. En ekki þykir svo lítið við Jiggja, að atmenn kunni list sína,, þvi að sjerstakir skólar hafa verið settir á stoi'.! handa þeim og við þá skipaðir sem kennarar gamlir nautab ui- ar. Einn slíkan skóla stoí'naði Ferdinand 7. i Sevilla 1830, þóH liauu sjálfur væri persónule <,a andvígur nautaötum. Nú eru til á Spáni um 400 at- svið og taka þau stærstu milli 25—30 þús. áhorfendur. Eins og geta má nærri skifta þeir mörg- um hundruðum, sem á einn eða annan hátt lifa af þessari skemt- un. Er þá fyrst að telja nauta- bcnana, hina svokölluðu „espa- das", sem fá geypilega há laun og verða oft auðugir menn, liætta stai'finu, setjast í helgan s-ein eða gerast rithöfi.ndar. Þannig er það t. d. með einn þann frægasta, sem nú lifir, Belmonte að nafni. Nú er hann bJaðamaður og leikritaskáld. Ann'ang er hitt algengara, að ntuitabanar kunni hvorki að lesa né skrifa, eða læri það ekki fyr en á gamals aldrí. Þá eru um 160 fjelög eða einstaklingar, sem stunda nautgriparækt í þeim tilgangi að selja naut til ats. Hafa þeir marga sjerfróða menn í þjónustu sinni, atmenn, dýra- lækna og smala. Þar sem slík bú eru þarf mikið landrými og gott beitiland. Sjerstaka klæðskera þarf til þess, að sauma Mna skrautlegu búninga nautabana og annara atmanna, og sjerfróð- ir læknar eru jafnan við hönd- ina, þegar at fer fram. Loks má ekki gleyma þeim, sem standa i'yrir atsýningum og annast að- góngumiðasöluna. Oft eru að- göngumiðarnir keyptir upp af gróðabrallsmönnum, sem selja þá svo aftur okurverði rjett fyrir Hýninguna. Þótt sýningar borgi sig fjárhagslega í rikum mæli nærfelt altaf kemur fyrir að bæj- arfjelög styrki menn til þeirra raeð fjárframlögum, því að þær veita ferðamannastraumnum til þess staðar. Ósjaldan skeðnr það líka, að ýms góðgerða- og mann- úðarfjelög eins og t. d. Rauði krossinn spænski hafi nautaöt fyrir tekjulind. I nálega hverju spænsku dag- bJaði, er sjerstölí síða eða dálkur um atsýningar og starfa þar teiknarar og blaðamenn, sem eru þauivanir að fjaiia um þau efni. Eru greinar þeirra oft tor- sliildar mönnum, sem ekki eru 'ieima í öllum leyndardómmn listarinnar. Um atið sjáift vil jeg vera í'á- orður. Sjón er sögu ríkari,, og þeir, sem aðeins heyra eða lesa Jýsingu af því, lrversu góð, sem liún er og sanngjörn, geta tæp- lega myndað sjer alveg rjctta hugmynd um það. Á liverri sýn- ingu eru drepin þetta 6 til',8 27
Beinir tenglar