Borgin

						naut, tvö þau fyrstu á þann hátt,

að glæsilegur, riddari ríðandi

andalúsískum gæðingi og vopn-

aður löngu spjóti, leggur þvi í

herðakampirm á nautinu og fell-

ur það þá dautt til jarðar. Hin

nautin eru fyrst þreytt af fót-

gangandi atmönnum, sem egna

þau með rauðum veifum. Að þvi

búnu koma fram á sviðið hinir

svonefndu „picodores" þ. e. a. s.

spjótmenn, og ríða þeir horuð-

um, gömlum hestum, sem

dæmdir eru til að verða ristir

lifandi á hol. Er sá þáttur sýn-

ingarinnar átakanlega hryllileg-

ur og ofraun mörgum útlend-

ingum á að horfa. Aftur á móti

ei hitt, sem eftir er atsins, mjög

áhrifamikið fyrir leikni þá og

hugprýði, sem hinir svonefndu

„banderilleros" sýna af sjer.

Iílutverk þeirra er eitthvert það

hættulegasta, sem atinu tillieyrir.

Er það fólgið í að erta nautið

með því að krækja í herðakamp

þess prikum með hvössum krók

á endanum. Særist skepnan til-

tölulega lítið við það ,en verður

að tryltari. Loks gengur eftirlæt-

isgoð þjóðarinnar, hinn frægi

nautabani, á móti nautinu með

sverð í hendi. Fyrst glettist hann

við það með ýmsum dirfsku-

biögðum og þreytir það, en svo

þegar honum gefst gott færi,

lyftir hann sverðinu og hleypur

éins og örskot beint á móti þvi

og keyrir sverðið á kaf milli

herðablaðanna á því. Krefst slíkt

geysilegrar   nákvæmni  og  still-

ingar, því mistakist honum, er

honum dauðinn vís, og þótt hann

sleppi láta áhorfendurnir óspart

i ljós fylstu vanþóknun á hon-

um. En takist honum vel, kveða

við dynjandi fagnaðaróp, sem

aldrei ætla að taka enda, og

menn henda niður á sviðið til

lians húfum og höttum, vindlum

<>g aldimun, jafnvel peninga-

buddunum sínum.

Víða á Spáni eru fjelög, sem

hafa fyrir mark og mið að

hlynna að þessari þjóðarskemt-

un Spánverja, og leikmenn, sem

eru heima í listinni, slá sjer sam-

an í klúbba, og hafa sín sjer-

stöku kaffihús, þar sem þeir

hengja upp myndir og málverk

af frægustu atköppunum innan

um stórhyrnda nautshausa, og

þsr sem þeir sitja við kaffi-

drykkju allan guðslangan daginn

og skeggræða um síðasta nauta-

atið og gera áætlun um það

r.æsta. Ótrúlega auðugar bók-

mcntir liafa verið ritaðar um

þessa skemtun, ekki aðeins

hondbækur og kenslubækur

handa atmönnum, heldur einnig

sægur af ljóðum og sögum og

leikritum, sem skáldin haf a sam-

ið út af nautaati, ýmist beint eða

óbeint. I þessu sambandi vil jeg

aðeins geta einnar skáldsögu, er

lieitir „Blóð og sandur" eftir hið

fræga skáld Blasco Ibanez, vegna

þcss að hún gefur skemtilega og

einkar fróðlega lýsingu á öllu,

,em að þessu  efni lýtur,  og er

28