Borgin

						Svo   strái   minni   æsku   hinn   útræni þeyr,

sem angar af birki og hegg um vor.

Miit  hjarta  af  fögnufíi  og   dásemdum deyr

á dögum þess vors er mín bíður.

íJer  riddarann,   Sörli,  mefí  svipljeil spor,

mót  sumarsins  hamingfa  hann  riður — -

A'íí 'þjettist móðan um blað og björk

og bjarminn hvarf út við skógarrönd.

Ilerra Gavrian stúrinn starði á mörk

og stnndi af angurmæfíi.

Hann   sleppa  tjet   taumsins   haldi   hönd

og hóf sitt þunglýhdis kvæði:

— Jeg  heyri  og  úr fjarska  svanna söng

en  samt er það einnar konu  rödd.

Hún syngur um mig öil siðkvöld löng

i sæludraumum og kvíða.

Min hamingja er þegar heima stödd,

jeg hef ekki neins að bíða.--------

Svo ræddu á ferð um rökkvafían skóg

þcir riddarar báfíir, er sól hneig i mar.

Vifí   öðrum   öll   draumajina^  dúaemd hló,

hinn dapur hugsafíi i leynum

um   ctngurvœrö  hamingjii\,   er   unnin var.

-- Þafí andaði vornótt i greinum.

Magnús Asgeirsson

þýddi.

88