svalaði fróðleiksþorsta hans með þekkingu sinni og leskunnáttu. Og saman höfðu þeir nú liðið súrl og sætt á ferðalagi sínu yfir því nær alla Argentínu, og áttu aðeins skamma leið ófarna að búgarðinum, þar sem þeir liöfðu fyrst kynst. Þeir lágu í forsælu nokkurra trjáa úti á grassljettiumi og hvíldu sig. José lá á hliðinni íne'ð hönd undir kinn og horfði rannsakandi augum á fjelaga sinn. Alt i einu rauf hann þögn- ina og mælti: „Amaden! Það er í rauninni sorglegt að hugsa til þess að þú skulir þurfa að lifa lífinu á svona flakki. Það er annað með mig, sem ekkert hefi lært og ekkert kann. Þú aftur á móti hefir þekkinguna og hæfileik- ana; þú kant að lesa! Jeg skil ekkert í þjer að þú skulir ekki taka eitthvað fyrir. En náttúr- lega þýðir ekki að vera að eyða orðum að slíku við þig", sagði José svo eins og til að slá botni i þessar hugleiðingar, um leið og hann dró gamalt dagblað upp úr vasa sínum: „Heyrðu Amad- en! Jeg fann þessa ritju bak við hiöðuna á seinasta búgarðinum. Þú ættir að láta mann heyra hvað skeður úti i veröldinni". Amaden tók við blaðinu, rendi augunum yfir það og setti upp spékingssvip eins og liann var vanur við slík tækifæri. Loks nam hann staðar við eina grein- ina, sem var á þessa leið: „Við amerikönsku sendi- svcitina í Buenos Aires átti sjer stað í gær hátíðleg mót- taka fyrir meðlimi verslunar- ráðstel'nunnar. Ýmsir helstu frömuðir argentiskrar versl- unar og iðnaðar voru mættir við þetta tækifæri". En í stað þess að lesa þetta fyrir fjelaga sinn hóf nú Amad- en skjálfandi rödd sina og las eins og hjer segir: „Enn á ný hefir morð ver- ið framið í Pases Colon í Buenos Aires. Sjómaður frá Norðurlöndum rjeðist á ar- gentiskan borgara og stakk hann með rýtingi. Morðingin komst undan meðan sá, sem á var ráðist, var fluttur í sjúkrahúsið þar sem hann gaf upp öndina". Sannleikurinn var sá, að Don Amaden Marie Suarez y Alverez kunni alls ekki að lesa, það hafði bara verið í nokkurskonar neyð- aivörn þegar á hann var ráðist og af löngun til að rjetta hlut sinn, að honum haí'ði bug- kvæmst að gorta svona óskap- lega. En þar með hafði veslings Amaden hætt sjer út á hina hálu skáldskaparbraut. Hann vissi að það eina, sem gal bjargað hon- um l'rá hinum sterku lmefuni Josés og frá því að vera lýstur ósannindamaður af reglubræðr- uiium i hinu göfuga samfjelagi flakkaranna, var það að halda 37
Beinir tenglar