Borgin

						blekkingunni við. Það yersta var

að fróðleiksþorsti Josés var al-

veg óslökkvandi. Hvert einasta

blað, sem til núðist, varð Ama-

den að lesa fyrir hann frá byrj-

lui til enda. Og nú þegar bið

margþjáða böfnð hans var al-

veg þorrið að hugmyndum var

ekki annað að gera, þrátt fyrir

þreytuna, en að stinga upp á

því við José að þeir bjeldu ferð-

inni áfram svo þeir næðu bú-

garði Pedro Larsens áður en

myrkur dytli  á.

Þegar þeir áttu svo sem stund-

arleið ófarna nam José alt í

einu staðar og benti á eitthvað

sem lá í grasinu við veginn.

Amaden, sem í þessu vilfangi

var einmitt að blaupá José uppi,

sá strax bvað var á seiði. Rjett

við vegbrúnina lá lireyfingar-

laus þúst, sem við nánari gæt-

ur reyndist að vera mannslik-

ami. Hann var hræðilega útleik-

inn. Fötin voru öll rif'in og tætt

og öll ötuð í storknu blóði, og

þó maðurinn heí'ði i'ulla með-

vitund sá José straks að dauð-

ans gæti ekki verið laugt að bíða,

En af meðfæddri löngun um-

renningsins, til að sýna hjálpar-

vana fjelaga sinum samúð, tók

José samt óðar að stumra yf'ir

hinum  deyjandi  manni.

„Hvernig vildi þelta til, fje-

kgi?" spurði bann.

En  það kom  ekkert  svar.

„Er   nokkuð   sem   við   getum

gert fyrir þig? ViJtu ekki fá að

drekka?   Það   bressir!"

Og ennþá kom ekkerl svar

en með bægri bönd sinni benti

binn deyjandi maður á muim

sinn og eyru og hrisli  liöf'uðið.

„Vesalings maðurinn", sagði

José í meðaunikvunartón. „Hann

getur   hvorki   heyrt  eða   talað".

Og nú tóku báðir að hlynna

að honnm eftir því sein auðið

var. Þeir sóttu vatn í næsta læk

ti) að baða sóttheitl enni lians

úr og þeir reyndu að dreypa á

þurrar varir bans nokkrum drop-

um aí' kanja, sem þeir áttu enn-

þá eftir á flösku.

En þegar José sá að ekki

varð neilt aðhafst lengur, þa

bað hann Amaden um að lesa

í blaðinu fyrir sig, því „það er

eins og það komi manni í belra

skap", bætti liann við. „Og við

förum livort sem er ekki að yí'-

irgeí'a   liann,   veslinginn".

Amaden lók blaðið upp úr

vasa sinum og setti skáldskap-

argáfuna af stað. En nú var eins

og líf færðist í deyjandi mann-

inn við að sjá flakkarann lesa.

Með bendinguni gaf hann til

kynna að hann vildi skrii'a og

Josó tók upp úr brjóstvasa Iians

vasabók og blýantsstubb og selti

i hönd boniun. Eftir mikla erf-

iðismuni tókst hinum deyjandi

numni að krota eftirfarandi lín-

ur  á   eitt   vasabókarblaðið:

„Jeg   veit,   að  jeg  á   ekkerl

eftir  nema  að  deyja.   Jeg  er

nýsloppinn úr fangelsi og var

:í8