Borgin

						mánaða gamalt, vildi svo til

eina nótt, að það fjekk hræði-

legar krampateygjur, og morg-

uninn eftir þekti það ekki for-

eldra sina. Læknirinn rannsak-

aði það af mestu nákvæmni og

i'ór ekki í launkofa með það,

að orsakir sjúkdómsins væri að

i':iina  hjá  foreldrunum.

Eftir nokkra daga hvarf löm-

unin úr limum barnsins, en

skynsemin hafði sloknað, skynj-

unill' sljófgast og jafnvel eðlis-

livalirnar gerðu ekki lengur vart

við sig. Drengurinn var orðinn

rænulaus,   ólæknandi   fábjáni.

Son minn, elsku son minn,

— hvíslaði móðirin með ekka,

þegar luin var að stumra yfir

syni sínum, er svo skelfilega

haí'ði   brugðist   vonum   hennar.

Faðirinn var ekki mönnum

sinnandi. Hann fylgdi lækninum

lil dyra.

Yður get jeg sagt eins og

er. Jeg liygg að ekkert sje við

þessu að gera. Honum getur

batnað og farið eðlilega fram

likamlega, en svo líka ekki

meira.

— Já .... einmitt já, ansaði

Mazzini. En segið mjer: Þjer

haldið að þelta stafi af erfð frá

- Já, frá föðurafanum, eins

og jeg sagði yður strax og jeg

sá drenginn. Frá móðurinni hel'-

ui hann veilu í'yrir brjóstinu.

Annað lungað er ekki i lagi. Þjer

ættuð að láta skoða hann vel.

Mazzini   gat   ekki   sofið  fyrir

samviskukvölum, og hann unlii

drengnum sínum, litla fábján-

anum, ennþá meira fyrir það,

að á honum hlaut að bitna taum-

laus ólifnaður afans. Hann varð

einnig að hugga Berlu, vera

altaf reiðubúinn til að sefa

harm hennar, þegar hún ljet

yfirbugasl al' hinum sáru von-

svikum.

Eins og eðlilegt var þótti þeim

öll hamingja þeirra undir þ\ i

koniin, að þau gætu átt annað

bárn. Og það fæddist, var hrausí

og kátt og endurlífgaði vonina

um bjarta framtíð. En það var

ekki orðið átján mánaða, þegar

það fjekk sama krampann og

fyrra barnið, og daginn eftir var

það orðið sami andlegi aum-

inginn.

Örvænting foreldranna varð

ekki með orðum lýst. Það var

þá víst, að i æðum þeirra rann

gerspilt blóð, að fordæmingar-

álög hvíldu yfir ástum þeirra.

Og hann, sem var ekki nema

luttugu og átta ára, en hún tutt-

ugu og tveggja, þau voru dæmd

til þess að geta ekki eignast

heilbrigt afkvæmi. Nú báðu þau

clvki um fegurð og gáfur, eins

og fyrst, aðeins um barn, sem

að minsta kosti hefði sæmilega

heilsu  á sál  og  líkama.

Þótt þessi nýju vonbrigði sviði

þeim sárt, þá gátu þau ckki sætt

síg við þann dóm, sem virtist

yfir þeim kveðinn. Og svo eign-

uðust þau  tvibura, sem sýktust

¦13