Borgin

						eins  og  eldri  synirnir  og  urði

aumingjar.

Mazzini og Berta kendn inni-

lega í brjósti uin þessa fjóra

syni sína, þótt þau ættu bágt

með að virða þá fyrir sjer án

skelfingar. Það varð að hafa

betri gát á þeim en skynlausum

skepnum, þvi að þá skorti ekki

aðeins allan skilning heldur lílta

sjálfar eðlislivatirnar. Þeir kunnu

ekki að neyta í'æðunnar, fara úr

einiim stað í annan, ekki einu

sinni að setjast niður. Loksins

lærðu þeir að ganga, en ráku sig

þá á alt, þar sem þeir gerðu sjer

enga grein fyrir liindrununum á

vegi þeirra. Jjegar J)eir voru

þvegnir, grenjuðu þeir uns þeir

voru orðnir eins og blóðstykki

í frarhan. Helst virtisl lifna yfir

þeim J)egar J)eir voru að borða,

sáu sterka liti eða lieyrðu þrum-

ur. M hlógu J)eir, ráku tunguna

út úr sjer og froðufeldu. Ein-

hverja lítilsháttar eftirhermu-

hæfileika virtust þeir hafa, on

J>að var alt og suml.

Nú liðu þrjú ár, Mazzini og

Berta þráðu aftur að eignast

barn, Jjví að nú hjeldu þau að

eftir svona langan tíma mundi

sama ólánið ekki endurtaka sig.

En sambúð J)eirra breytlisl til

hins verra. Til þessa hafði hvort

fyrir sig borið með þolinmæði

þann hluta, sem þvi bar af á-

byrgðhmi á örlögum barnanna,

en þegar þau sáu, að öll bót á

liögum þeirra var útilokuð, greip

þau  óviðráðanleg  löngun   til  að

skella allri skuldinni hvort yf-

ir  á  annað.

Þegar fábjánarnir bárusl til

tals, kallaði Mazzini þá börnin

hennar, en Berta kallaði J)á börn-

in hans. Hin storkandi áhersla,

sem fylgdi orðunum, jók fæð-

ina  á   milli   J)eirra.

Það var eitt kvöld, þegar Maz-

zini var nýkominn inn og var

að þvo sjer um hendurnar, að

liann sagði: — Mjer finst þú ætt-

ir að geta lálið drengina ganga

þokkalegar til fara.

Berta hjelt áfram að lesa, eins

og liún  heyrði  J)elta ekki.

—  Þetta er í fyrsta sinni, sem

jeg heyri að j)ú lætur J)jer anl

um líðan sona þinna, sagði hún

loksins.

Mazzini leil um öxl og reyndi

að brosa:

Sona okkar, áttu við.

—  Nú jæja. Við skulum segja

J)að. Ertu J)á ánægður? svaraði

Berta og leit upp af bókinni.

Mazzini  hvesti  röddina:

-  Þú meinar þó ekki að sök-

in sje min, eða hvað?

-   Nei, sagði Berta brosandi,

en var náföl í andliti; en þvi

síður mín, það get jeg sagt J)jer.

Það vantaði nú bara . . ! taut-

aði  hún.

—   Ha?  hvað  segirðu?

—  Bara J)að, að sökin er ekki

min megin, skilurðu [>að? Svo

var ]>að ekki meira, sem jeg

liafði að segja þjer.

Maðurinn hennar virti hana

fyrir   sjer   snöggvasl   og   hann

44