Borgin

						langaði til að segja eitthvað ill-

girnislegt,  særandi.

— Sleppum þessu, hvæsti liann

um leið og hann þurkaði sjer

i m hendurnar.

—  Eins og þú vilt, en ef þú

heldur því fram,  að   ....

—  Berta!

—  Eins og þú vilt —.

Þctta var f'yrsta sinnan á

milli þeirra, og svo urðu þær

f'leiri og f'leiri. Þess á milli sælt-

i;st þau f'ullum sáttum og þráðu

meira en nokkru sinni áður að

eignast   aftur   barn.

Loks fæddist þeim dóttir. í

full tvö ár lifðu þau hjónin í

slöðugum ótta við það að þá

cg þegar mundu sömu örlögin

hitna á henni. En ckkcrt kom

i'yrir, scm benti til þess. For-

eldrarnir rjcðu sjer ekki fyrir

f'.'gnuði, þau sáu ekki sólina fyr-

ir dóttur sinni og hún varð eft-

ir því óþckkari sem þau Ijctu

meira eftir henni.

Alt til þessa hafði Berta sýnl

drengjumim nokkra umhyggju,

eu eftir að Bertita fæddist var

svo að sjá, sem hún hefði gleymt

þeim. Hún gat ekki hugsað til

þeirra nema með hryllingi, eins

og tii einhvers glæps, sem hún

hefði verið knúð tii að fremja.

Sama var að segja um Mazzini,

þótt hann væri ekki aiveg eins

kaldur   fyrir   liðan   drengjanna.

Það var ckki svo að skilja, að

hjónin væru nú rólegri en áð-

ur. Hver einasta aðkenning af

lasleika hjá dóttur þeirra gerðu

þau hálfærð af hræðslu við áð

missa hana, og aftur blossaði

upp gremja þeirra livors til ann-

ars og gegn örlögunum fyrir

það ólán, sem hrepti börnin

þeirra. Þau höfðu hvort fyrir

sig reyna að bæla niður þessa

tilfinningu í lengstu lög. En hún

gróf um sig smátt og smátt,

varð öðrum tilfinningum yfir-

sterkari, og braust f'ram í orð-

um þeirra. 1 fyrsta sinn sem

þeim varð sundurorða út af'

þessu, mistu þau alla virðingu

hvort fyrir öðru, og það því

meira sem f'rá leið. Meðan hvor-

ugt gat talið sig engan hlut eiga

í sjúkdómi barnanna sátu þau

á sjer; en nú vildi hvort fyrir

sig þakka sjer heilsu dótturinn-

ar og kenna hinu um erfðasjúk-

dóm   hinna   ógeðslegu   fábjána.

Þessar hugsanir þeirra lijón-

anna útilokuðu af sjálfu sjer

alla ástúð og umhyggju gagn-

vart hinum fjórum sonum.

Vinnukonan klæddi þá, gaf þeim

matinn og háttaði þá. Hún mátti

lemja þá eins og skepnur. Þeim

var ckki þvegið nema örsjald-

an. Mestallan daginn sátu þeir

í húsagarðinum, andspænis leir-

steinahlaðanum, og þar voru

þeir látnir eiga sig, án þess að

nokkur yrði til þess að sýna

þeim   blíðu.

Kvöld þess dags, er Bertita

varð f jögurra ára, varð hún las-

in og fjekk hita, vegna þess að

hún hafði borðað yfir sig af

sætindunum,    sem    foreldrarnir

45