gátu ekki neitað henni um. Ótt- inn greip þá strax ura að iiúr; myndi deyja eða verða fábjn<>i, og gömlu sárin ýfðust upp. Þau Mazzini og Berta höfðu ekki mælt orð í þrjá tíma, en þá var það eins og oftast hið þunglamalega fótatak Mazzini, sem gaf átyllu til þess, að þðgn- in var rofin. — Drottinn minn góður! Gel- urðu ekki verið dálítið ljettstíg- ari? Hvað oft er jeg ekki búiií að minna þig á það .... — Svona, svona, það kemur fyrir, að jeg gleymi mjer. Nú er það búið. Jeg geri það ekki viljandi, eins og þú skilur! Berta brosti hæðnislega: — Það er ekki altaf að marka hvað þú segir. — Betur að jeg hefði aldrei markað þín orð, .... berkla- kindin þín! — Hvað, hvað segirðu? — Ekki neitt! — Jú, það held jeg nú! En hvað sem það hefir verið, þá get jeg svarið þjer það, að held- ur vildi jeg detta hjer niður dauð, heldur en að hafa átt slik- an föður sem þinn. Mazzini fölnaði. — Loksins! — sagði hann og gnísti tönnum; — loksins sagirðu það, sem þig langaði altaf til. — Mjer er sama, hvað þú segir. En foreldrar mínir voru heilbrigðir. Heyrirðu það! Faðir minn dó ekki úr ölæði. Jeg hefði eignast heilbrigð börn eins 05 aðrir. Þessir þarha eru þinir synir, þú átt þá alla fjóra. Mazzini stjórnaði sjer ekki lengur. En berklarnir, sem þú gengur með, naðran þín! Spurðu læknirinn, spnrðu hann, hvort heilahólgan í sonum þínuni staf- ar meira frá föður míiniin eða lungunum í þjer. Svona hjeldu þau áfram nleð vaxandi ákafa þangað til þau heyrðu alt í einu, að Bertita varp- aði öndinni mæðilcga. Klukk- án eitt um nóttina var lillu lelp- nnni skánað og í fögnuðinum yfir því gleymdu þau hjónin öllu, sem á undan var gengið. Sætt þeirra var þeim mun inni- legri sem þau áður höfðu látið sjer ljótari orð um munn fara, hvort um annað. Daginn eftir var mjög fagurt veður. Þegar Berta var að klæða sig skirpti hún blóði. Geðshrær- ingin kvöldið áður og svefnleys- ið átti auðvitað mikinn þátt í því. Mazzini faðmaði hana lengi að sjer og hún grjet eins og barn, én hvorugt mælti orð frá vörum. Klukkan tiu voru þau búin að ákveða að ganga út sjer til hressingar, eftir morgunverð. Þar sem tíminn var naumur, báðu þau vinnukonuna að drepa eina hænu og steikja lianda þeim. Góða veðrið hafði' hrist mókið af fábjánunum svo að þeir stóðu upp af bekknum sínum og tóku á rás. Þegar vinnukonan var 46
Beinir tenglar