Borgin

						inni i eldhúsinu að láta hæn-

unni blæða út, fanst henni ein-

hver anda fyrir aftan sig. Hún

snjeri sjer við og sá hvar fá-

bjánarnir stóðu hlið við hlið og

gláptu undrandi á aðfarir henn-

ar. Rautt, rautt   ....

Heyrið   þjer,  frú!   Dreng-

irnir eru hjerna i eldhúsinu.

Berta kom strax. Henni var

ekki um að þeir færu þangað

inn. Nú var henni nóg boðið.

Einmitt á þessari hamingustund,

þegar alt var gleymt og fyrir-

gefið, varð hún að sjá þessa

sjón, sem henni hrylti altaf við.

Því heitara sem hún unni manni

sínum og sjerstaklega dóttur

sinni, því meiri viðbjóð og fæð

lagði hún' á syni sína, fáhjánana.

— Út með þá, María! Rektu

þá út. Rektu þá út, segi jeg!

Og þeim var stjakað og spark-

að út eins og skepnum, án nokk-

urrar miskunnar, og loks settust

þeir á bekkinn sinn aftur.

Eftir morgunverð fóru allic

út. Vinnukonan fór til Buenos

Aires, en hjónin ætluðu að fá

sjer skemtigöngu út um sveil-

ina. Þegar sólin tók að lækka á

lofti,    snjeru    þau    heimleiðiS.

Bertu langaði til að heilsa upp

á konurnar í húsinu á móti, og

meðan hún var að rabba við

þær, stökk dóttir hennar heim.

Fábjánarnir sátu enn á bekkn-

um sínum og höfðu ekki hreyft

sig þaðan allan daginn. Sólin var

nú horfin bak við leirsteina-

hlaðann  og það var skamt  til

sólarlags, en þeir hjeldu áfram

að einblína á leirsteinana, án

þess  að  hafast  nokkuð  að.

Alt i einu sáu þeir einhverju

bregða fyrir og skyggja á hlað-

ann. Það var systir þeirra, srtn

var orðin leið á að vera með

foreldrum sínum og vildi nú

finna sjer eitthvað til skemtun-

ar. Hún staðnæmdisl við hlað-

ann og mældi hann með aug-

unum. Hún vildi klifrast upp á

hann, það var auðsjeð. Hún steig

upp á setulausan stól, en náði

samt ekki nógu hátt með hönd-r

unum. Þá þreif hún steinolíu-

dúnk, reisti hann upp á endann,

og þá  var gátan  ráðin.

Hið starandi, tómlega augna-

ráð fábjánanna fylgdi telpunni

eftir meðan hún var að ná jafn-

væginu; hún tylti sjer á tá, greip

báðum höndum í veggbrúnina og

náði þangað með hökuna; síð-

an leitaði hún að íspyrnu með

fætinum til að lyfta sjer hærra.

Nú virtisl sem hefði skyndi-

lega lifnað yfir fábjánunum,

sami óþægilegi glampinn skein

úr augum þeirra allra. Þeir litu

ekki af systur sinni og vaxandi

tilfinning dýrslegrar græðgi

breytti á svipstundu hverjum

drætti í andliti þeirra. Eins og

í draumi stóðu þeir upp allir i

senn og gengu í hægðum sín-

um að hlaðanum. Litla telpan

hafði náð í ispyrnu, var kom-

in með annan fótinn upp á

vegginn og ætlaði svo að láta

fallast   niður   hinumegin.   En   í

47