því var þrifið í hana. Hún léit niður fyrir sig og rak upp hræðsluóp, þegar hún sá hin átta tindrandi augu, sem mændu áfergjulega upp til hennar. — Sleppið mjer! Látið mig vera! kallaði hún og reyndi að slíta sig lausa. En þeir sleptu ekki, heldur drógu hana til sín. Mamma! Æ, mamma, pabbi! hrópaði hún hálf-skæl- andi í skipunarrómi. Enn reyndi hún að halda sjer í veggbrún- ina, en misti strax handfestuna og dati niður. — Mamma! Æ, pa — —. Meira gat hún ekki sagt. Einn fábjáninn tók fyrir kverkar henni og kippti hárinu frá eins og fjöðrum, en hinir drógu hana á öðrum fæti alla leið inn i eld- hús, þangað sem hænunni hafði verið látið blæða út um morg- uninn.----------— í húsinu beinl á móti voru lijónin stödd, og Mazzini þótt- ist hafa heyrt dóttur sina vera að kalla. — Mjer heyrðist hún vera að kalla á þig, sagði hann við Bertu. Svo lögðu þau við hlustirnar, en þá var steinhljóð alstaðar. Samt voru þau orðin óróleg og kvöddu nærri strax. Þegar heim kom gekk Mazzini út í húsa- garðinn, meðan Berta var að fara úr kápunni. Bertita! kallaði hann. Enginn svaraði. Bertita! kallaði liann hærra en mun óstyrkari. Þögn. Honum rann kalt vatn milli skinns og hörunds og hjart- að í honum tók viðbragð er hinn ógurlegi grunur læsti sig gegn- um sál lians. Dóttir mín, dóttir mín! æpti hann örvinglaður og hljóp inn i húsið. Um leið og hann skaust fram hjá eldhúsinu sá liann blóðpoll á gólfinu. Hann hrinti upp hálfopinni hurðinni og rak upp angistarvein. Berta iiafði heyrt köllin í hon- um og kom nú hlaupandi. En í því að hún ætlaði að ryðjast inn í eldhúsið, stökk Mazzini náfölur á móti henni og varn- aði henni þess. - Farðu ekki inn! Ekki inn! Berla gat sjeð inn á blóði drifið gólfið. Þá greip hún báð- um höndum um höfuðið og lnije fram á fætur manns síns um lcið og hún gaf frá sjer hása stunu, sem líktist hryglu. Þórhallur Þorgilsson þýddi. 48
Beinir tenglar