Borgin

						Konur á vissum aldri

Kæra ungfrú! Hvernig hald-

ið þjer að heimurinn muni

litá út í augum yðar þegar

þjer fullorðnist? Og þjer kon-

ur, sem horfið til baka yfir

Iiðna æsku! Viljið þjer taka

undir með kynsystur yðar,

sem   ritar   eftirfarandi   grein?

Jeg er þrjátiu og átta ára, en auð-

vitað lít jeg ekki út fyrir að' vera svo

gömul. Og eftir þvi sem vitrir menn

segja, þá er þetta yndislegur aldur,

einmitt sá aldur, þegar gáfaðar kon-

ur njóta sin best.

¦Teg beygi knje mín fyrir þeim

niönnum, sem þessu halda fram,

mönnum eins og Voltaire og Schop-

enhauer og öðrum slíkum speking-

um, sem taka sálina fram yfir likani-

ann. Sjálf hefi jeg látið mig það

minna skifta þó jeg yrði gömul held-

ui en konur gera alment. Jeg hefi til

dæmis aldrei sótt fegurðarstofurnar

af slíku látlausu kappi, sem margar

konur gera á vissum aldri. Og þó

hefi jeg haldið mjer vel. Jeg hefi

ekki breytt vaxtarlagi mínu hið

minsta. Og þyngdin er hin sama og

hún   var  fyrir  tuttugu   árum.

En   andlitið  —

Jeg fór í búðir i dag til að kaupa

mier hatt. Jeg hafði satt að segja bú-

ist við að það gengi fyrir sig eins

ofi í sögu. Kvenhattar dagsins í

dag eru einmitt gerðir til þess að

segja rangt frá um aldur. Samt fór

jég úr einni búð i aðra og jeg fann

engan hatt, sem mjer fanst ekki

að gerði mjer rangt til. Jeg leitaði

ekki einungis í öllum þeim hatta-

búðum, sem jeg er vön að skifta

við, jeg fór einnig i allar þær

hattabúðir, sem jeg vissi vinkonur

mínar fá sína hatta frá. Samt var

það ekki fyrri en eftir langa, langa

mæðu að jeg rakst á hatt, sem mjer

fanst sanngjarn í minn garð.

Á heimleiðinni frá þessum hatta-

kaupum leit jeg inn til einnar vin-

konu minnar og drakk hjá henni te.

En hún Ijet ekki svo lítið að minn-

ast einu orði á hattinn minn. Er

verra viðmót til en það að hrósa

ekki hatti, sem maður er nýbúinn

að velja sjer? Svo jeg tók rögg á mig

og sagði að fyrra bragði: „Jæja,

hvernig fer hann þá?"

En hún svaraði engu —

Hún leit aðeiris á mig og brosti

—, brosti svo raunalega að jeg

þreif af mjer hattinn.

„Hvað er það eiginlega, sem er

að  honum?" spurði  jeg.

„Það er ekki hatturinn, það er

andlitið", svaraði hún.

„Hvað er þá athugavert við and-

litið  á  mjer",  spurði jeg.

,,í sjálfu sjer ekkert", svaraði

hún. „Það er bara ekki sama and-

litið og áður. Jeg þekki þetta sjálf.

Jeg  hefi   reynt  það".

Vinkona mín hallaði sjer áfram til

að hella í bollann minn á nýjan leik,

og í fyrsta sinni tók jeg eftir smá-

gerðum hrukkum á andliti hennar

rjeti fyrir neðan falleg blá augun

og það voru lika aðrar dýpri rákir

sestar að i andliti hennar niður

með   kinnunum.

— Aumingja konan, hugsaði jeg

með sjálfri mjer. Einmitt sama and-

varpið kom hvað eftir annað fram

á varir. mjer þegar jeg seinna um

kvöldið var komin heim til min og

horfði í fyrsta skifti rannsakaaidi

iiiigum á sjálfa mig i speglinum.

Það var á því augnabliki, sem

vitneskju um það, að jeg væri far-

in að eldast, Iaust sál mina.

Eæstar konur verða sjer meðvil-

andi   um   þetta   í   svo   skjótri   svip-

53