Borgin

						an. Þær verða þess varar smátt og

sniátt eins og betur fer. Hugsið yð-

w öll þau sjálfsmorð, seni annars

yrðu  framin! —

Þegar konan er orðin þritug, upp-

götvar hún einn góðan veðurdag að

þarna er hár, sem er farið að grána,

en þá er ekki annar vandinn en að

taka það burt! Ef til vill rekur hún

sig litlu seinna á iskyggilega gráan

fölva í andlitinu! En hvað gerir

það til? Dálítil hula af rauðum lit

bœtir úr því. Og hafi örlitlar hrukk-

ur gert vart við sig, þá getur dug-

legur sjerfrœðingur í andlitsfegrun

venjulega eytt þeim. Alt þetta veld-

ur kannske augnablikskvíða, en það

er  lika  alt  og  sumt.

Nei! Það er ekki þetta, sem meslu

ináli skiftir. Það er gleði, sem hún

fer á mis við, atvik, sem ekki leng-

ur ske, sem gefa konunni til kynna

að   harmleikur   efri   áranna   nálgist.

Það er þegar hún hefir rekið frá

sjer ástfanginn tilbiðjanda, — og

hf.ijn  kemur ekki aftur!

Það er þegar hún er boðin á

dansleik, — og situr hjá!

Það er þegar 'ungur maður fylgir

henni heim, — og reynir ekki að

kyssa   hana!

Það er, með öðrum orðum, þegar

pessu hefir farið fram, að konan

hleypur í ofboði til fyrsta andlits-

fræðingsins, sem fyrir henni verð-

ur, eða að hún leggur árar í bát,

fer heim — og grætur.

Ekki alls fyrir löngu var jeg heima

hjá leikkonu, sem lengi hefir sung-

ið við stærstu söngleikahús í tveim

heimsálfum, og getið sjer frægð,

eiigu síður fyrir fegurð sina og

glæsileik en fyrir hina gullnu rödd

sina. Yfirburðir hennar lágu í kökl-

um, dularfullum þokka, sem svo

margir karlmcnn láta hrífast af.

Nú var hún orðin öldruð, hár henn-

ar var tekið að hvítna og vangar

hennar og varir  fölvar.

„Hvað ertu annars gömul?" spurði

luin  mig alt  í einu.

„Þrjátiu  og átta!"

Þá horfði hún á mig raiinsakandi,

jafnvel fjandsamlegu augnaráði, og

sagði loks:

,,Þá ert þú á efri árum æskunnar

og á æskuskeiði elliáranna", og hún

brosti   kuldalega.

En orð hennar settust að í heila

minum. Jeg fann að i þeiin var

fólginn hræðilegur sannleikur. Sann-

arlcga var æska mín á förum og

efri árin farin að gera vart við sig.

Var jeg kannske eins lagleg á inorgn-

ana eins og jeg hafði áður verið?

Og nú rifjaðist það upp fyrir mjer,

að jeg var tekin ósjálfrátt að forð-

ast að hita nianninn íninn sjá mig

á daginn fyrri en jeg var buinn að

„laga" rækilega á mjer andlitið. Það

lcyndi sjer ekki hvað í vændiun

var.

Það   er   undarlegt   að   vera   ung

stúlka og lagleg. Alt snýsl í kring-

um hana, allir dást að henni og

aílir vilja vera henni 'til geðs.

Frammi fyrir henni tekur lífið á

si}, æfintýrlegan blæ. Sólskin og á-

stúöleg bros, augnatillit, sem leiftra,

dularfull orð, sem er hvíslað —

það er lifið. Jeg þekki þetta alt. Jeg

htfi sjálf verið ung. Jeg hefi notið

þeirra yfirburða að vera tvítug. Jeg

hefi  notið þess í fullum mæli. —

I-í 11   jeg er það  ekki  lengur.

En máske eiga efri árin einhvern

þann þokka, einhverja þá reynslu,

sum bætt geti manni upp hinn glat-

aða   yndisleik   æskunnar?

Jeg hefi t. d. lært margt síðan

jeg   var   tvítug.  —

Jeg veit núna betur en þá hvern-

i:^ heppilegast er að umgangast karl-

n'enn!

54