Jeg hefi öðlast vísdóm höggorms- ins og bragðvísi refsins. Jeg tek öllum hlutum nú orðið með skilningi og ró. Og jeg er umburðarlynd. Jeg er snillingur í að halda frá nijer fólki, sem mjer fellur ekki í geð og jeg er leikin i að vekja eftir- tekt á því, sem jeg kann að hafa fram yfir aðra. Jeg legg kapp á að tcfra með yfirburðum gáfna minna þar sem fegurð mín hrekkur ekki til. En alt þetta, alla mina þekkingu og reynslu gæfi ,jeg fúslega fyrir það eitt að sjá ungan mann roðna við það að mæta mjer, sjá hann gleyma sjer fyrir einu augnaráði, einu brosi, sem jeg sendi honum. Jeg gæfi fegin tíu ár af þeim, sem jeg kann að eiga ólifað, fyrir lilt ár af æsku minni. Jeg gæfi öll auðæfi min fyrir slundartilbeiSslu ástfangins ungl- ings. Heldur tvitug en vera drotning. Heldur tvítug en alt anriað. Það er ekkert til, sem komið geti i slað þess að vera ung. Þannig hugsaði jeg fyrir tveim árum. Þá var jeg 38. Nú er .jeg fertug. Fertug! Einu sinni hefði jeg kosið dauð- ann fram yfir að vera fertug. I dag tek jeg hinu sama með fögnuði. Ef til vill er það vegna þess að jeg sje farin að gleyma þvi hvað æskan er. En jeg held ekki. Æskan hafði sín fögru augnablik, sinn yndisleik, fegurri en nokkuð annað sem kemur í lífinu. Maður kemst t. d. ekki i uppnám út af einu augnatilliti þegar maður er fertugur. Maður verður ekki lengur örvita af hamingju við að heyra fótatak á tröppunuml Liggur ekki lengur andvaka af sælu út af nýjum kjól 4.-ða dansleik, sem er í vændum! Slíkt heyrir æskunni einni til. — En manni um fertugt dettur held- ur ekki í hug að frem.ja sjáli'smorð eða ganga i klaustur af þvi einu, aÖ' einhver.jum hefir láðst að hringja li! mannsl Lif manns er á þeim tima komið á fastari kjöl en svo. Þáð má segja að það líði með mann ál'ram eins og skip í hægum sjó í slað þess að bruna með mann í gegn um sólskin og boða eins og meSan við erum ung. Því að töfrar lifsins, hinir gullnu töfrar algleymandi sælu heyra æsk- up.ni til, — og koma ekki aftur. Eft- ir það getur maður aðeins vænt sjer þess að öðlast hina kyrlátu á- nægju. Og ánægjan með hlutskifti manns heyrir fyrst og fremsl full- orðinsaldrinum til- Þessvegna myndi jeg nú ekki vinna það tit að sjá af eiginmanni Ög börnum, ])ó að jeg ætti þess von að ástl'anginn maður biði mín við dyrnar. Og myndi nokkur móðir gera það? Persónulega tek jeg eig- inmann fram yfir herskara af elsk- endum og ,jeg kýs mjer sambúð við börn mín fram yfir nætursamkvæmi. Og nú get jeg notið þessa alls. — Og meira en það. Jeg held sjálf að jeg sje fegurri i dag, en þegar jeg var um tvitugt. Og jeg er betri, umburðarlyndari og fórufúsari. Æskan skilur aðeins æsk- una. Á fullorðinsaldri öðlast maður skiining, sem nær miklu lengra. Maður kemst að raun um að hverl timabil æfinnar á sinn yndisleik og sina verðleika. Og meðan maður er ungur er ínaður altal' eigingjarn, hversu vel seni maður reynir að leyna því. En það er alveg ógjörlegt að lifa i þess- 55
Beinir tenglar