Borgin

						Svart á  hvítu

Málgagn Reykjavíkur og nágrennis

1. hefti

Nóvember

1932

Sunnudagshugleiðing

Mennirnir eiga a'ð ástunda að vera

gó'ðir hverjir við aðra og sýna í hví-

vetna ástúð og blíðu og það meira a'ð

segja án nokkurs tillits til þess hvort

karl e'ða kona á i hlut. Og fyrsta skil-

yrði þessa er að kunna að fyrirgefa.

Sjálfs sín vegna eiga mennirnir að

l'yrirgefa, ekki beinlínis vegna þess

a'ð þeim þyki gaman að því, heldur

vegna þess að það er langsainlega

best fyrir þá sjálfa, og þessvegna

eiga þeir líka að biðjast fyrirgefn-

ingar í hvert skifti, sem einhver ger-

ii* þeim á móti skapi. Hitt er ann-

að mál að fyrirgefningin getur far-

ið fram me'ð ýmsum hætti. Langsam-

lega algengasl er, þegar menn hafa

gerl eitthvað af s.jer, a'ð þeir láti

sjer nægja a'ð segja stutt og laggott:

„Fyrirgefið". Og þéif virðasl álita

a'ð þar me'ð sje málið útkljáð a'ð

lullu.

Jeg hefi I. (I. einu sinni orði'ð

fyrir þvi, að Ijótur og andstyggilegur

náungi feldi griðarlega þunga ferða-

kistu ofan á höfuðið á mjer, svo a'ð

það glumdi í heilabúinu. Og hva'ð

haldið þið að þessi meðbróðir minn

hafi gert? Hann sótti ósköp rólega

kistuna sína og sagði við mig, rjett

eins og af hendingu: „Fyrirgefið".

Svo  var ekki meira með það.

Annað atvik kom fyrir einn kunn-

ingja minn kvöld eitt fyrir skömmu

uppi á Laugavegi. Hann var þar a

gangi í lungsljósinu meS konu sinni

og átti sjer einskis ills von, þegar

að honum var ráðist og honum rek-

ið hnefahögg i andlitið með svo-

l'eldum eftirmála: „Þetta skuluð þjer

hafa fyrir að daðra við kærustuna

nuina, Jóhannes". Kunningi minn,

sem ekkert vissi hvaðan á sig stóð

veðrið , þurkaði sjer um blóðugl

nefi'ð og bað manninn afsökunar á

]>ví að hann hefi ekki hingað lil

heitið .lóhannes. — „Fyrirgefið. Þá

kemur yður yfirleitt þetla ekki við"

sagði maðurinn og h.jelt leiðar sinn-

Það segir sig sjálft a'ð þessu lík

aðferð við að hiðjasl fyrirgefningar

er ekki einhlít, og gæti enda haft

hinar verslu afleiðingar i för me'ð

sjer. Sjálfur hefi jeg fundið' upp að-

ferð, sem kémur miklu rjettlálleg-

ar niður, en sem þó brýtur ekki

fyrirgefiiiiigarformúluiia í veruleg-

iíiii atriðum og er enda miklu að-

gengilegri í likum tilfellum og þeini

er jeg áðan lýsti. Hún er í því fólg-

in, að komi maður eftir götunni e'ða

mæti mjer t. d. í Bíó-ganginum,

stigi ofan á mig og segi um leið:

„Fyrirgefið", þá bara sný jeg mjer

hð manninumi slíg álíka fast ofan

á fótinn á honum og segi: „Sömu-

leiðis". Mega þá báðir aðiljar vel

við una, og skiljast sáttir að kalla.

57