Ármann

						Á R M A N N

sjónum var svalt og þægilegt, þrátt fyrir sólarhit-

ann. En í landi! „Mér finst eg altaf vera að ganga

fram hjá bakaríi," varð einum a'ð or'Öi þennan dag,

og voru hinir því til  fulls  samþykkir.

Við skipsf jöl tók á móti okkur Hallgrímur Thom-

sen. Hann er íslendingur, sonur Ditlev Thomsen.

sem átti Thomsensverslun hér, og reyndist okkur

ávalt mjög vel. Ekki vorum við látnir búa i Kaup-

mannahöfn, og var það aðallega af tveim ástæð-

um. Fyrst sú, að nokkuð langt var út að Bagsværd

Sö (en þar átti mótiS að fara fram, og viÖ að stunda

þar æfingar), og kostnaðarsamt að komast þangað,

og svo ekki síður sú, að koma okkur frá lystisemd-

um og gjálifi stórborgarinnar. Þa'ð varð því úr, að

við fengum húsnæði hjá karli nokkrum, sem Borg

heitir og er klæðskeri. Þar leið okkur að niörgu

leyti vel, raunar fanst sumum rúmin vera heldur

stutt og óþjál, en um það var ekki fengist til muna.

Alla daga var æft af kappi, venjulega tvisvar á

dag, nema þann eina sunnudag, sem okkur hlotn-

aðist þarna. Þá fékk allur hópurinn frí og fór út

að skemta sér. Annars tóku allir sitt hlutverk mjpg

alvarlega, eins og vera bar, þar sem þessi litli hóp-

ur átti að koma fram sem fulltrúar íslensku þjóð-

arinnar.

Kepnin átti að fara fram dagana 17. og 18. júli,

en vi'ð komum út 5. júlí og notuðum við því tím-

ann til æfinga.

Ekki get ég látið hjá líða, að geta eins manns,

sem mikið var með okkur. Hann heitir William Jör-

gensen, og er félagi í Köbenhavns Roklub. William

hafði verið hér við land á Hvidbjörnen i nokkra

mánuði. Tók hann okkur öllum sem gömlum vin-

11111  og  var  með   okkur  öllum  þeim   stundum,   sem

hann gat. Við kyntunist mörguni ræðurum öðrum,

sérstaklega úr Köbenhavns Roklub, og var þeim

mjög umhugað, að við stæðum okkur vel i kapp-

róðrinum. Paul Kragh bað okkur umfram alla muni,

að verða fyrsta í einhverjum róðrinum, svo hann

fengi að heyra íslenska þjóosönginn. Því þegar bát-

arnir koma að marki, er þjóðsöngur sigurvegaranna

leikinn.

Ekki gátum við þó veitt Kragh þessa ánægju,

því við komumst aldrei upp í fyrsta sæti, en í ein-

um róðri urðum við nr. 2, og í tveim nr. 3. í kepn-

inni um „Nordisk Mesterskab" vorum við síðastir:

Danmörk nr. 1, Noregur nr. 2, Svíþjóð nr. 3 og

ísland nr. 4. Á miðri leiðinni voru allir bátarnir

því sem næst jafnir, einu sinni var Island meira

að segja fyrst, en að róðrinum lokiuini var mun-

urinn á tíma fyrsta og síðasta báts ekki meira en

12.8 sek., scm hreint ekki er hægt að kalla mikið

á 2000 metra vegalengd. Alls var ]>arna kept i um

30 róðrum og varð munurinn á fyrsta og síðastn

bát oft alt að  J/2  mínútu.

Dagana, sem kapprótSurinn fór fram, var saman

koniinn fjöldi fólks við vatnið, og bátar svo hundr-

uðum skifti á vatninu. Mátti svo segja, að menn

stæðu stundum á öndinni af hrifningu, og hrópaði

þarna hver sem lietur gat eggjunarorð að sínum

bátum eða sinni  þjóð.

í undanrás síðari dag mótsins rerum vi'ð þrír:

Hallgrimur Thomsen, SkarphétSinn Jóhannsson og

eg, að 1500 metra merkjastönginni, til þess að herða

á okkar mönnum. Strax og merki var gefið, og

bátarnir komnir af stað, byrjuÖu ópin. Þá heyrð-

uin við greinilega æ])t af miklum móði: „ísland!

island !  Herðið ykkur!  Afram,  strákar!"  og  fleira

Ræðararnir eflir flugið  lil  Svíþjóðar.