mál, en þeir, sem bezt hafa vit á, telja þaö bót frá því, sem áður var. Mér hefir þó verið sagt af mistökum á framkvæmd laganna í sum- ar, en engar veit ég sonnur á því. , Það hefir verið áhugamál íhaldsins og sumra Framsóknarmanna að fella niður rétt þann, sera sjómenn hafa til lögveðs í skipum til trygg- ingar kaupi sínu. Hefir því verið borið við, að skipin væru ekki veðhæf vegna sjóveða, er á þau kynnu að hlaðast. Hins vegar er aug- Ljóst, að fyrst ber að sjá verkafólkinu, sem starfar að fiskveiðum og því ber uppi arðvæni fyrirtækjanna, fyrir þvi, að það fái greitt kaup sitt. Var ástæða til nokkurrar hræðslu við, að þessi réttarspilling afnám sióveða næði fram að ganga. Á þingunum 1928 og 1920 tókst að hindra þetta, svo að frumvarpið dag- aði uppi, og á þingi 1930 tókst það með því móti, að í lög um flskiveiðasjóð var sett á- kvæði um að Vi0/" aí lánum, sem bátarnir fá úr sjóðnum, sé lagt í sjóð sér til þess að standast sjóveðsskuldir að svo miklu leyti, sem bátaeigendur geta ekki staðið straum af þeim. Þetta er tvímælalaust eitt af mestu hagsmuna- málum sjómanna. Svipuð lög þessu kváðu vera í Kanada fyrir menn, sem vinna við húsabygg- ingar, svo að þeir geta lagt löghald á húsin til tryggingar kaupi sínu. Það væri vel athug- andi, hvort ekki gæti komist svipað skipulag á hér á landi um greiðslu á kaupi byggingar- verkamanna. Það hefir oft orðið misbrestur með greiðslu á kaupi þeirra. Með því móti myndi líka þeim ekki verða trúað fyrir akk- / -32