Almanak alþýðu

						grimd sina, réttlætir hana og gefur fóJki tíl-

efni til að álíta hana göfuga. Við skulum taka

til dæmis vandamálið um varnir gegn sýfilis.

Það er alkunna, að með fyrirfram-ráðstöfunum

er tiltölulega auðvelt að fyrirbyggia srnithættu

af þessuni sjúkdómi. Samt sem áður setja

kristnir menn sig upp á móti því, að þekking

sé útbreidd um þessar varúðarráðstafanir, vegna

þess, að þeir álíta gott, að syndarar verði fyrir

refsingu. Þeir álíta það svo gott, að þeim

finst jafnvel réttmætt, að refsingin nai til

kvenna og barna hinna syndugu. Sem stendur

>eru í heiminum þúsundir barna, sem þjást af

samræðissjúkdómum, er myndu aldrei hafa or-

sakast, hefði ekki verið til að dreifa þessari

löngun kristinna manna til þess að vita syndur-

um refsað. Ég fæ ekki skilið, hvernig kenning-

ar, sem Leiða til jafn-djöfullegrar grimdar, ættu

að  geta  haft góð  áhrif á  siðferðið.

Það er ekki að eins með tilliti til kynferöis-

lífsins, heldur einnig þekkingar á kynferðismál-

efnum yfirleitt, að afstaða kristinna manna er

hættuleg mannlegri velferð. Hver maður, sem

færst hefir í fang að kynna sér þessi efni frá

óhlutdrægu sjónarmiði, veit, að hin tilbúna

vanþekking, sem kristið fólk reynir að troða

upp á unglingana, er ákaflega hættuleg and-

legri og likamlegri heilbrigði þeirra og orsakar

lijá börnum, sem afla ser þekkingar um þessa

hluti af „ósæmilegu" tali (eins og flest börn

gera), þá hugmynd, að kynferði sé í sjálfu

sér dónalegt og hlægilegt. Ég álit ekki, að

það sé hægt að færa þeirri skoðun neitt til

málsbóta, að þekking geti nokkurn tíma  verið

50