Almanak alþýðu

						má jafnvel ekki nota þessa aðferð við litil

börn. Ýmis börn hafa slæmar venjur, sem eru

gerðar enn rótfastari með refsingum, þar sem

þau myndu sennilega leggja pær niður af

sjalfu sér, ef ekki væri argast i þeim. Engu

siður álita flestar barnfóstrur, að refsingar séu

nauðsynlegar, þótt þær eigi á hættu að orsaka

brjálsemi hjá skjólstæðingum sínum með þvi

móti. Þegar búlð er að orsaka brjálsemina, þá

er vitnað í hana fyrir dómstólum sem sönnun á

skaðsemi venjunnar, ekki refsingarinnar. (Ég

hefi hér í huga málssókn, sem nýlega f6r fram

út af klámi i New-York-ríki.) Endurbætur á

uppeldi eru einkum að þakka rannsóknum á vit-

firringum og fíflum vegna þess, að slíkir ein-

staklingar hafa ekki verið álitnir siðferðilega

ábyrgir galla sinna, og þess vegna verið með-

hðndlaðir á visindalegri hárt en veirjuleg börn.

i>að er ekki langt siðan, að barsmíð og fleng-

ingar þóttu öruggasta meðalið, ef einhverjum

dreng veittist örðugt að iæra lexíurnar sínar.

Þessi skoðun er því nær utdauð í meðhöndlun

barna, en liún nýtur enn þá góðs gengis í hegn-

íngarlogunum, Það er augljóst, að stemma verð-

ur stigu fyrir manni með giæpsamlegar til-

Imeigingar, en hið sama verður einnig að gera

við mann, sem hefir „vatnshræðsiu" (hydropho-

bia) og sækist eftir að bita fólk; — samt álítur

enginn, að hann só siðferðilega ábyrgur verka

sinna. Maður, sem þjáist af smitnæmum sjúk-

dómi, verður að fara i fangelsi, þangað til hon-

um batnar, enda þótt enginn álíti hann slæman

mann. Sama ætti að gera við mann, sem þjaist

af fölsunartilhneigingum; en það er ekki  meiri

67