Almanak alþýðu

						Sáiræn sundurgreining á réttlætishugmyndinni

virðist mér sýna íram á, að hún eigi rót sína

að rekja til miður æskilegra ástriðna og ætti

ekki að njóta styrktar frá imprimatur*) skyn-

seminnar. Réttlæti og óréttlæti eru óaðskiljan-

leg hugtök; það er ógerningur að Ieggja á-

herzlu á annað án þess að leggja áherzlu á

hitt. Hvað er þá órattlæti í raun og veru? Það

er í raun og veru hegðun af því tagi, sem

hjörðinni mislíkar. Með því að kalla það ór.étt-

læti og raða upp iburðarmiklu siðfræðikerfi

kringum þessa hugmynd réttlætir hjörðin sjálfa

sig, þar sem hún lætur refsingu koma fram

gegn þeim, sem hún hefir óbeit á; en hjörðin,

sem er réttiát samkvæmt skilgreiningu (right-

eous by definition), eykur og áherzlubindur

sjálfsálit sitt einmitt um leið og hún gefur

grimdarþörf sinni lausan tauminn. Potta er

sélarfræði skrílmorðanna (lynching) og annara

aðferða, sem notaðar eru til að refsa glæpa-

mönnum. Kjarninn í réttlætishugmyndinni er

þess vegna sá að finna kvalaraástríðu sinni

útrás með þvi að skíra grimdina réttlæti.

Nú mun mér verða svarað því til, að þessi

lýsing, sem eg hefi gefið af réttlætinu, sam-

rýmist alls ekki hinum hebrezku spámönnum,

sem hafi fundið upp þessa hugmynd að mínum

eigin dómi. Sannleikurinn er þessi: t munni

hinna hebrezku spémanna táknaði réttlæti það,

sem þeir og Jahve urðu sáttir á. Sams konar

afstöðu verður vart í Postulasögunni, þar sem

postularnir   hefja   eina   yfirlýsingu   á   þessuin

•) elffinlega: „prentleyfi".

70