notendur og of flókið og þunglamalegt fyrir stofnunina sjálfa. Englendingar riðu fyrstir á vaðið með að samræma burðargjöld um alt ríki sitt og lækka þau til muna. Árið 1840 tóku þeir að flytja alment bréf hvert sem var um ríkið fyrir að eins 1 penny (ca. 10 aura). Petta varð til þess, að póstflutningar ukust svo stórkostlega, að fremur varð gróði en tap á lækkun burðar- gjaldsins. Flest lönd komu á eftir og lækkuðu burðargjald innanlands niður í svipaða Uj)p- hæð. Nágrannalönd tóku þá og að semja um framhaldsflutninga á bréfum og bögglum á þann hátt, að burðargjaldið væri alt greitt þar, sem sendingin væri afhent til flutnings. En aftur á móti fá þau lönd, sem áfram flytja, nokkra greiðslu frá því Iandi, þar sem tekið var við sendingunni og burðargjaldinu. Loks var farið að hugsa um milliríkjasamíök um stór svæði, svo að skipulagið yrði fastara og greiðara. Árið 1874 var haldinn fundur um málið, og mættu þar fulltrúar frá öllum ríkjum í Evrópu, Bandaríkjunum í Norður-Ameríku og Egyptalandi. Var þar stofnað allsherjar-póst- samband af þessum rikjum, en síðan hefir liæzt við, svo að nú eru öll menningarlönd í sam- bandinu. Eru við og við haldin allsherjar-póst- málaþing. Þar mæta fulltrúar frá ríkjunum, ræða um ýms atriði í framkvæmdum og lög- gjöf, sein snertir póstmál. Par eru gerðir samn- ingar, sem síðan gilda sem lög, þegar ríkin hafa samþykt þá fyrir sitt leyti. Síðasta þing var i Lundúnum 1929. Á síðustu þingum, eftir 1918, hafa mætt fulltrúar frá Islandi. 86