Almanak alþýðu

						öll ríki, sem í sainbandinu eru, eru skuld-

bundin til að greiða fyrir póstflutningi hvaðan

sem bann kemur og hvert sem hann á að fara.

Ef við þurfum að koma bréfi til Kína, Ástralíu

eða annara fjarlægra landa, þá kaupum við að

eins frímerki fyrir nokkra aura og límum á

bréfið og afhendum það síðan á næstu póst-

slöð. Og við getum verið nokkurn veginn ör-

ugg um, að það komist röltum viðtakanda í

hendur, eins og þótt það ætti ekki að fara

nema í næstu sveit. Á sama hátt getum við

sent peninga eða verðmæta hluti. Þá kaupum

við ábyrgö á þeim fyrir nokkra aura. Ef svo

sendingin kemst ekki til skila eða glatast af

einhverjum orsökum, þá fáum við peningana

endurgreidda eða verðmæti hlutanna. Mikið af

vörum er líka sent með pósti, bæði innan land-

anna og milli landa, en þó einkum þær vörur,

sem hvorki eru mjög þungar né mjög fyrir-

ferðarmiklar. Þá er mjög algengt að láta

póstinn sjá um innheimtu á andvirði vörunnar.

Það er kallað, að vörurnar séu sendar „gegn

póstkröfu", og er mjög handhægt. Þá fær

viðtakandi ekki vöruna í sinar hendur, nema

hann greiðl andvirðið, en pósturinn stendur

sendanda skil á því. Mörg fleiri viðskifti eru

bundin við  póst og póstflutninga.

Þróunin í skipulagi póstmálanna er mjög

merkileg og bendir alveg ótvírætt í þá átt, sem

jafnaðarmenn telja hagkvæmasta. Stigin eru

þrjú: fyrst einstaklingsrekstur án nokkurs heild-

arskipulags, þá ríkisrekstur með skipulagi á

takmörkuðu svæði, einu riki eða landi út af

fyrir sig, og loks alþjóðasamtðk með fullkomnu

87