Almanak alþýðu

						223 bréfhirðingarstaðir. Má það heita viðun-

andi.

Hitt er alveg óviðunandi, hversu strjálar póst-

göngur eru enn þá víða um land. Hraðinn, sem

nú er orðinn í öllum viðskiftum, heimtar það,

að hægt sé að koma bréfum, blöðum og öðrum

sendingum ftjótt á milli. Um allan heim er þess

líka gætt að taka allar nýjar uppfundningar á

sviði samgangnanna í þágu póstflutninga eins

fljótt og vel og unt er. Flugvélar eru t. d.

víðast hvar mikið notaðar til að flytja póst, þvi

að það eru hröðustu farartækin, sem enn eru

til. Ofurlítið hefir það verið reynt hér á landi

undan farin sumur, en gengið misjafnlega, sem

ef til vill er von vegna landshátta og óstöðugs

veðurfars. Er sjálfsagt að halda þeim tilraunum

áfram. En ekki þarf að vonast eftir, að með

þeim takist að bæta úr þörfum afskektra eða

strjálbýlla héraða, sízt í bráð.

Það, sem hér þarf að gera, er að nota vel

skipaferðir með ströndum fram. Þar, sem komn-

ir eru bilfærir vegir, er sjálfsagt að nota bíl-

ana, eins og nokkuð hefir verið gert undan

farið. Þar, sem bílar geta gengið, leggjast

fljótt niður önnur farartæki, og reglulegar ferð-

lr eru víðar og víðar teknar upp. Á þeim

leiðum er enginn vandi að senda póst dag-

lega út um sveitirnar alla tíma árs, sem bílfært

er. — Þar, sem bilar komast ekki enn, verður

að senda ríðandi aukapósta með stuttu millibili.

Takmarkið verður að vera daglegar póst-

gttngur í hverja sveit landsins, þegar vegir eru

færir, og að minsta kosti vikulegar ferðir á

vetrum. Þá getur pósturinn orðið sú lífæð við-