soía á víxl hjá vinum sínum. En þar sem hún hafði sæmilegt herbergi, þótti henni grunur leika á, að ást hans væri minni á henni en herbergiskytrunni hennar. Þetta taumlausa frelsi hefir auðvitað hjá ýmsum leitt til öfga, en yfirleitt má segja, að það hafi haft í för með sér heilbrigða afstöðu unga fólksins gagnvart kynfcrðismálunura. „Kommúnista"-íiokkurinn hefir lika með ýms- um upþeldismeðulum reynt að Inndra ftfgar og hefir kallað flokksmenn til ábyrgðar, ef þeir hafa farið of langt. í blöðunum er því oft sagt frá slíkum málum, t. d. í „Kosmoloskaja Prav- da", blaði ungra „kommúnista". í því blaði var sagt frá ungum „kommúnista", sem bjó með \mgri stúlku, en þegar hann komst að því, að hún var með barni, fékk hann sig fluttan til annarar borgar til að vinna þar fyrir flokk- inn. Þar tók hann saman við aðra stúlku og fór eins með hana. En hún undi því ekki og kærði fyrir flokknum, og var þá maðurinn yfir- heyrður af sérstakri nefnd. Hann vitnaði í Marx og Lenin og kallaði allan þennan mála- rekstur „smáborgaraskaþ", sagði, að skapferli hans krefðist tilbreytni i ástum o. s. frv., en ekkert dugði; hann var umsvifalaust rekinn úr flokknum. Þessi málalok þykja mér benda til þess, að smám saman muni allur almenningur í Kússlandi fylgja sömu siðgæðishugsjón í þe^su éfrii og aðrar þjóðir, í stuttu máli, að hvort heldur ríkir trú eða trúleysi, ritað lögmál eða ekki, muni venjulegir menn og konur frekar hallast að og jafnvel lieimta einhverja festu 101
Beinir tenglar