reiðslnn fer oft frain í sameiginlegu eldhúsi, og oft er borðað í almennings-matsiiluhúsum. En þá er enn eftir spurningin um „helgi heimilisins", sem manni virðist að muni hverfa í Rússiandi. Hvort það er afturför, getur timinn einn sýnt. Ef ameríska konan kýs sér þá stöðu að vera húsmóðir og móöjr og heldur þeirri stöðu áfram af frjálsum vilja, þá er það ágætt og meira en það. Þafl er heiðarleg staða og líklega þjóð- félaginu hollust, þegar ti! lengdar lætur. En margt bendir til þess, að gáfaðar konur í Ameríku kjósi ser ekki þessa stoðu af frjálsum vilju og vildu fúslega gera uppreisn rnóti þessu fyrirkomulagi, sem bindur húsmóðurina við heimilisargið alla æfi. I-eíta kann að geta skýrt það, að margar ameriskar Uonur eru ánægðari með lif sitt í Rússlandi, þar sem lífskjör þeirra eru oft mjög erfið, en í sínu eigin auðuga og þægilega föðurlandi. i Frú Litvinov, ensk kona, sem er gift utan- ríkisráðherranum, sem um skeið var sendilierra iíússa í Lundúnum, sagði mór, að þegar hún væri utan Rússiands, væri hún alt af eirðar- laus, tyldi aldrei heima, væri stöðugt að keppa við aðrar konur um hitt og þetta, fín klæði, fínt samkvíemislíf, fína og tigna vini, fina „bíla" og alt hvað einn. En þegar hún v;eri aflur komin til Rússlands, hyrfi þetta alt eins og hver annar hégómi. Fín föt væru sér þá lílils virði, og metorð væru þar ekki til; auð- æfi væri heldur ekki að hafa. „En þó er ég hamingjusamari liór," sagði hún. „Ég vinn eins tlO
Beinir tenglar