Jóhannes úr Kötlum: Hinn hvífi ás. i. Um höfuðsins lokkprúðu hvelfingu vefst hinn heiði og goðfagri jökulbjarmi. En heilagur logi, sem lífsréitar krefst, í leiftrum sér varpar frá geislandi hvarmi. Hér birtist oss, Island, þinn svipurinn sanni, þin sál og þinn likami — í einum manni. II. Við Eyrarsund blátt, þar sem beykitréð grær og blómskrúðið glitrar, hann árvakur situr. Og elskhugans suðræni bliðviðrisblær frá brjósti hans streymir sem frelsandi þytur, og norður í fjarskann er vegurinn valinn með vorinu — beint heim í íslenzka dalinn. t>ar biður í fjötrum hin þjakaða þjóð, sem þjáningar aldanna farlama gjörðu, og einatt sá renna sitt ódýra blóð til einskis — og hverfa í stórgrýtta jörðu. Nú finnur hún loksins að fjötrarnir slakna, og fallegir glampar í augunum vakna.
Beinir tenglar