Og launvélin opnasf, er lyftisi hans hönd, og lifandi bylgjur frá veru hans sfreyma, sem ómar af kvaki frá eyjum og sfrönd, sem ilmur af reyrnum í brekkunum heima. — / há-dönsku stræti á hljóðlátu kveldi slá hjörtun i bjarma frá jöklum og eldi . . . IV. I ástríkri sál hans er saga vor geymd, sem sjóður, er fólkið úr hlekkjunum leysir. Hann dregur fram skilrikin grafin og gleymd, — á gulnuðu bókfelli kröfurnar reisir. Hverf rímnabrot, þulubrot, ómbrot vors anda um óskir hans safnast til beggja handa. Hans vopn eru þekking og vizka — og trú á vorið og gróðurinn, þjóðina og landið. Hann skoðar sem höldur hvert skip vort og bú, en skálddraumsins tegurð er mat hans þó blandið; — Ur fortíð hann byggir upp sókndjarfa samtíð, með sjónirnar hvesstar á volduga framtíð. Og heim er hann kominn. — Pað hljómar trá vör, er heilsar hann Islandi, vöggunni í sænum. Og Jónsmessan, hjúpuð í skínandi skör, sinn skarlafslokk hristir að túnvanga grænum. Hann stígur á land, þessi langþráði maður, og Ijósberinn hlær, — jafnvel steinninn er glaður. VI. I vændum er óráðin örlagasfund, — við endurskin landnámsins Reykjavík kallar. Par leiðtogar djarfir sér fylkja á fund,
Beinir tenglar