23 Um Þórhall Bjarnarson hefir verið hljóðara af eðlilegum ástæðum. Hann hefir aldrei haft hátt um sig á yfirborðinu; hann valdi hið hlé- dræga hlutskipti iðnaðarmannsins; hans leiðir hafa legið milli vinnu- stöðvar og heimilis. Það eru aðeins þeir, sem þekkja hann, til hlýtar persónulega, sem vita, að hvergi hefir eldur ungmennafélagshugsjón- arinnar enzt betur; að enginn hefir tengt betur ylinn frá þeim eldi við nýjar þróunarhræringar í þjóðlífinu; — Þórhallur Bjarnarson skilur manna bezt, að ný næring ,er skilyrði alls vaxtar. Og hann trúir á vaxt- armöguleikana, hinn síkvika endurnýjunarmátt lífsins. Hann trúir á mikinn tilgang mannsins, hvar sem hann er í sveit settur — og þessi trú geislar frá persóu hans, og vekur hjá manni þá ósk, að svona hlýtt og bjart væri í kringum hvern einasta alþýðumann á íslandi. Þannig er hinn hógværi frumherji ungmennafélaganna, — þannig eru þeir ætíð, sem rækta vilja blóm manngöfginnar í hinum hrjóstruga jarðvegi hversdagslegrar lífsbaráttu. Þeir ástunda að vera, en ekki sýn- ast — og vilja helzt aldrei láta nafns síns getið.
Beinir tenglar