17. júní

						34

athugasemdir hennar. Þetta bar þann árangur, að hann varð fulltaminn

fyrr en búast hefði mátt við, bæði um klæðaburð, handa- og fótaburð,

orðaval og val á umræðuefnum, skoðanir .og smekk.

Það var ekki hægt að segja, að Björn Björnsson felldi ástarhug til Ás-

laugar, þótt honum dytti það oft í hug í fullri alvöru, að biðja hennar sér

fyrir konu. En eitthvað í fari þessarar fallegu, hávöxnu stúlku með hör-

gula hárið, svörtu, bogadregnu augnabrýrnar og fæðingarblettinn á vinstri

kinninni (sem Björn Björnsson sér til mikillar undrunar hafði séð hverfa

um tíma og koma svo aftur fram á hinni kinninni löngu seinna) dró það á

langinn fyrir honum, að gera henni hjúskapartilboð. Því fátækt sína og

menntunarskort var hann alveg hættur að telja sem hindrun, eftir þær

viðtökur, sem hann fékk hjá fjölskyldunni. En svo er ekki loku fyrir það

skotið, að uppeldisstarf Áslaugar gagnvart honum, hafi frekar vakið hjá

honum þær tilfinningar, að hún væri fremur systir hans en tilkomandi

heitmey. Yfirburðir hennar yfir hann dreifðu á burtu öllum þeim vernd-

andi kenndum, sem oft gera vart við sig hjá alvörugefnum karlmönnum

gagnvart konu, sem þeir ætla sér að ganga að eiga.

Þau léku samt brátt vel saman og voru mjög samrýmd. Henni tókst

fljótt að gera hann sæmilega danzandi, en skauta- og skíðamaður var hann

miklu betri en hún og flestir kunningjar hennar. Hann fylgdi henni hvert

sem hún fór.

Eftir hæfilega mikla kampavínsdrykkju í samkvæmum, þar sem þau

Áslaug voru miðdepill alls, fyrir sakir hennar snilldarlegu kunnáttubragða,

var hann ekki í neinum vafa um, að hann elskaði hana. En með nýjum

morgni vaknaði þó efinn á ný, eða eitthvert aðgerðarleysi í framkvæmd

bónorðsins.

Honum duldist það ekki, að Áslaug lagði hug á hann. Löngu eftir að

ástæða væri til, að hún hefði sífellt eftirlit með honum, mátti hún ekki af

honum sjá. Hún notaði sér áfram þann rétt, sem hún í upphafi hafði öðl-

azt til náinna snertinga og frjálslegra umræðna. Hún talaði við hann um

leyndustu hluti án minnstu blygðunar, og bar því við, að slíkt væri vísinda-

legt. Stundum fannst honum einhver frýjun liggja í orðum hennar, og eft-

ir að hann var búinn að læra að athuga fólk í speglinum, án þess það vissi

af því, varð hann stundum var við, að hún horfði á hann með einkennilega

gráðugum svip, þegar hún hélt, að hann sæi það ekki.

Þó varð ekkert af þessu samspili til þess að knýja fram játningu

Björns Björnssonar. Þvert á móti; eftir því sem hann vandist þessu lífi,

pví öruggari varð framkoma hans gagnvart Áslaugu, byggð á þeirri ákvörð-

un, að hann skyldi leita konuefnis síns annars stáðar. Og í einfeldni hjarta

síns datt honum ekki í hug að nota aðstöðu sína til annarra viðskipta við

hana. Svo fjarri var það honum, að nótt eina, er þau komu af danzleik og