Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Śtvarpstķšindi

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Śtvarpstķšindi

						I
Quðlaugur og Alexander hafa sagt okk-
ur og auglýst fyrir alþjóð, að hér skuli
fara fram fánahylling, — að fjallkonan
unga ávarpi fánann, og að sendiherrar
erlendra ríkja flytji kveðjur frá þjóðum
sínum.
Við bíðum fjallkonunnar. Frétzt, áð
það sé kornung stúlka, dótturdóttir
Hannesar Hafsteins, og að hún bíði í
Valhöll, klædd forkunnar fögrum skaut-
búningi, baldýruðum, beri á höfði hið
drifhvíta skaut og gullspöng um enni.
En hún kemur eigi í augsýn. Aðrir segja,
að hún sitji hér skammt frá í bifreið og
dragi sig í hlé veðurs vegna. Hvað dvel-
ur hana? Lýðveldisfáninn er dreginn að
hún, en hún kemur ekki okkar lang-
þráða fjallkona, fulltrúi konunnar, sem
hér átti að setja ógleymanlegan svip á
þessa hátíð, sem þjóðin vill eiga dýrasta
í minningum sínum. Og vísa Einars
Benediktssonar flýtur upp á yfirborð
hugans.
Allra þjóða efst á blað
oss þá menning setti,
þegar stóð vort alþing að
íslands kvenna rétti.
Nei, «— hún kemur ekki. Vonbrigði. í
þess stað stíga þeir fram hver af öðrum,
sendiherrarnir, og mæla hlýleg orð til
lands og þjóðar. Fyrstur kemur þar fram
sendiherra Dréyfus. Hann flytur kveðju
frá Roosevelt forseta, en fáni Banda-
ríkjanna er dreginn að hún á stöng neð-
anvert við Þingvöll, og þjóðsöngur
Bandaríkjanna leikinn að ræðunni lok-
inni. Forseti íslands þakkaði ræðuna og
mælti á enska tungu, en mannfjóldinn
fagnaði. Þá gekk næst fram Shepherd,
sendiherra Breta, og gat þess, meðal
annars, að Bretakonungur Syndi sér-
/stakan áhuga á málefnum íslands. En
forseti þakkaði. Og þjóðsöngur Breta
var leikinn. Þá kom frara Norðmaður-
inn Esmarck og mælti á íslenzku árn-
aðaróskir og vinarkveðjur til íslendinga.
Var þessum gamla frænda tekið með
geisilegum fagnaðarhrópum og hylltur
innilegast af öllum, er þar komfl' fram.
En „Ja, vi elsker dette Landef'tVar leik-
ið á eftir og fáni þjóðar hans dreginn
að hún, eins og við ræðu hvers hinna.
Svíinn Otto Johansson mælti einnig á
íslenzku og lýsti yfir viðurkenningu
sænsku stjórnarinnar á íslenzka lýðveld-
inu. Forseti þakkaði báðum þessum
ræðumönnum á íslenzku. Þá flutti
franski sendiherrann sína skörulegu
kveðju, en forseti svaraði honum á
frönsku.
Var þá lokið hinni virðulegu athöfn
að Lögbergi. Mannfjöldinn dreifðist og
hélt niður á vellina. Var það mál manna,
að leitun myndi á þjóð, annarri en ís-
lendingum, sem héldi slíka hátíð í stór-
regni og gjóstri, án þess mög'l eða víl
heyrðist frá nokkrum manni. Með þá
hugsun gekk margur frá Lögbergi sann-
ari íslendingur en hann hafði áður- verið.
Niðurlag næst.
G. M. M.
148
ÚTVABPSTÍÐINDI
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 137
Blašsķša 137
Blašsķša 138
Blašsķša 138
Blašsķša 139
Blašsķša 139
Blašsķša 140
Blašsķša 140
Blašsķša 141
Blašsķša 141
Blašsķša 142
Blašsķša 142
Blašsķša 143
Blašsķša 143
Blašsķša 144
Blašsķša 144
Blašsķša 145
Blašsķša 145
Blašsķša 146
Blašsķša 146
Blašsķša 147
Blašsķša 147
Blašsķša 148
Blašsķša 148
Blašsķša 149
Blašsķša 149
Blašsķša 150
Blašsķša 150
Blašsķša 151
Blašsķša 151
Blašsķša 152
Blašsķša 152
Blašsķša 153
Blašsķša 153
Blašsķša 154
Blašsķša 154
Blašsķša 155
Blašsķša 155
Blašsķša 156
Blašsķša 156