Jazzblaðið

						vann að hreingerningum og fékk hún að-

eins þrjá dollara í kaup á dag, sem duga

þurfti í fæði og klæði handa henni og fjór-

um börnum. Er Johnny stálpaðist gerðist

hann sendill, og hjálpaði með því svolítið

til við heimilið).

„Mamma varð að leggja hart að sér til

að geta keypt handa mér fyrsta saxafón-

inn minn, sem hún gerði, er hún sá að ég

hafði engan áhuga fyrir píanóinu, sem til

var á heimilinu. Ég var hrifnasti drengur

undir sólinni, er ég skömmu síðar fékk

stöðu í átta manna hljómsveit Jo Steele,

og var ég þá enn í stuttbuxum", bætti

Johnny við.

„Mamma varð heldur en ekki undrandi,

er ég færði henni fyrsta kaupið mitt, ellefu

dollara. Hún vildi alls ekki að ég ynni,

hún hafði aðeins keypt hljóðfærið með það

fyrir augum að gleðja mig, en þar sem

ég var eini karlmaðurinn í fjölskyldunni,

sagði ég, nei takk. Ég þvertók fyrir að

láta hana fara út í hvernig veður sem var,

til að þvo hús fyrir hina og þessa og koma

svo heim  seint á kvöldin,  dauðuppgefin".

Móðir Johnny lét undan og sonur hennar

gerðist fyrirvinna fjölskyldunnar, sem

saxafónleikari, er síðar meir átti eftir að

aðstoða Duke Ellington við, að gera hljóm-

sveitina að langbeztu jazzhljómsveit heims-

ins, og er vafi á að önnur eins muni nokk-

urntíma verða til.

Hodges kynntist Duke Ellington sumarið

1923, er Duke ásamt fimm öðrum spilaði

um helgar í New York. Johnny kom vana-

lega í borgina á föstudögum, og var þar

yfir helgina, notaði hann þá óspart tím-

ann við að hlusta á hljómsveitir, og fékk

þá stundum að spila með og stóð þá ekki

á honum að taka á öllu, sem til var. Tók

Ellington fljótt eftir dugnaði hans. Skömmu

síðar, er Chick Webb var að leita fyrir

sér um menn í fimm manna hljómsveit,

sem hann átti að byrja með á „Black Bott-

om Club", ráðlagði Duke honum að hlusta

á Johnny, og er Chick hafði gert það réði

hann  Johnny þegar til  sín.

Er Johnny yfirgaf Massachusetts, sagði

kennari hans við hann. „Ég get ekki kennt

þér meira. Hvernig væri nú að þú tækir

við og kenndir mér?" Eftir að hafa spilað

á „Black Bottom" í langan tíma, við mikl-

ar vinsældir, var hin litla hljómsveit Chick

ráðin á „Savoy".

Þá fór framtíðin í rauninni að blasa við.

„Savoy" varð víðfrægur staður, Chick varð

viðurkenndur sem fyrsta flokks jazzisti og

farið var að tala um Johnny sem snilldar

sólóista.

„En það var Sidney Bechet", sagði

Johnny með áherzlu. „Það var Sidney

Bechet, sem kenndi mér meir og gaf mér

betri heilræði en nokkur annar.

Hann var kunnugur elztu systur minni,

Claressu, og í hvert sinn, er ég sá hann,

sem var eins oft og hægt var, talaði hann

við mig eins og faðir við son sinn. Hann

sagði ef til vill. „Sonur sæll, óvíst er að

ég eigi eftir að lifa mikið lengur svo að þú

skalt hlusta vel á það, sem ég hefi að segja

þér", sem ég og gerði. Lærði ég meir af

honum um tónlist og öllu henni viðvíkj-

andi, heldur en ég hefði getað gert frá tug-

um kennslubóka". Meðan Johnny var með

Chick Webb stækkaði Ellington hljómsveit

sína, og réðist Hodges svo til hans 1927,

var það upphaf að langvarandi samstarfi.

Áttu þeir eftir að þola súrt og sætt sam-

an, ferðast um svo þúsundum mílna skipti,

til að geta gefið sem flestum kost á að

heyra, og kynnast nánar þessari sérstæðu

list, og þá áttu þeir eftir að spila inn á

óteljandi plötur saman, plötur, sem verða

því verðmætari þess eldri, sem þær verða,

nákæmlega eins og vinátta milli snilldar

hljómsveitarstjóra og uppáhalds saxafón-

leikarans hans, margfaldast og vex með

árunum.

Johnny Hodges, maðurinn, sem leikur á

saxafón þannig að manni finnst það koma

beint frá hjartanu, segir eftirfarandi um

manninn, sem hefur verið yfirmaður hans

í tvo áratugi. „Þegar þú hefur unnið með

einhverjum svona lengi, tekið þátt í raun-

um hans og samglaðst honum í sigrum,

þá er ekki margt, sem hægt er að segja

til að lýsa hugsunum þínum. Það eru alls

Framh. á bls. 19.

sýazzblaóio        \d