Jazzblaðið

						Spurningar og svör

í hverju blaði verður spurning um eitthvað efni viðvíkjandi jazz, lögð fyrir nokkra

hljóðfæraleikara og svör þeirra birt um leið.

Spurning þessa blaðs hljóðar þannig:  Ef þér gæfist kostur á að stjórna sex manna

hljómsveit, hvernig myndurðu þá hafa hljóðfæraskipunina og hvaða stíl myndirðu

lita hana leika?

Hér fara á eftir svör þeirra manna, er spurðir voru.

Axel Kristjánsson guitarleikari í hljómsveit Björns R. Einarssonar.

Minn uppáhalds sextet er Benny Goodman sextettinn og ef ég stjórn-

aði sex manna hljómsveit mundi ég hafa hljóðfæraskipunina þá sömu

og þar. En hún er klarinett, vibrafónn, guitar, píanó, bassi og tromm-

ur. Stílinn mundi ég að sjálfsögðu vilja láta vera sem líkastan þeim

sem B. G. sextettinn hefur þ. e. a. s. hundrað prósent swing, en um-

fram allt ekki beinar stælingar.

Guðmundur Vilbergsson trompetleikari í K. K. sextettinum.

Pyrst af öllu er að raða niður í rhythmann, og legg ég mest upp úr

að hafa hann sem fullkomnastan og hefði því rhythmahljóðfærin

fjögur, píanó, trommur, bassa og guitar. Blásturshljóðfærin mundi

ég svo hafa trompet og tenór-saxafón.

Stíllinn ætti að vera sem allra léttastur, þ. e. a. s. sem mest swing.

Þar sem vart er hægt að leika be-bop nema menn séu því tekniskari,

kemur það víst ekki til greina, en gaman væri að geta leikið nokkur

be-bop lög.

Jónas Dagbjartsson trompetleikari í hljómsveit Aage Lorange.

Er Jónas var spurður sagði hann að við slík skilyrði, sem eru hér

á landi í'yrir danshljómsveitir, þyrfti margt að taka með í reikning-

inn. Það er ekki einungis að geta leikið góðan jazz, heldur og þurfa

menn að geta leikið og verða oftast að leika dægurlög þau, sem

ganga í það og það skiptið, og eins tangóa, valsa og þesskonar

músik, sem alls ekki er hægt að kalla jazz. Hann baðst þessvegna

undan því að þurfa að svara þessu nánar, en við létum það gott

heita því þetta, sem hann nefnir er vissulega stórt atriði.

Ólafur G. Þórhallsson guitarleikari og söngvari.

Ef ég ætti þess kost að stjórna sex manna hljómsveit og hefði frjáls-

ar hendur með hljóðfæraskipun, myndi ég helzt kjósa að hafa í henni

trompet, tenór-saxafón, píanó, bassa, guitar og trommur. (Æskilegt

væri að saxafónleikarinn léki einnig á klarinett).

Ákjósanlegast væri auðvitað að hljómsveitin myndaði sér sinn eigin

stíl, sem mest frábrugðinn öðrum, en skemmtilegasti stíll slíkra

hljómsveita (þ. e. a. s. með áðurgreindri eða svipaðri hljóðfæraskip-

un) er að mínu áliti hinn létti og hugmyndaríki stíll Septets Benny

Goodman og Quintets Count Basit.

Ja«tUii   11