Jazzblaðið

						TROMPETLEIKARINN

eftir Dorcthy Baker.

Nafnið Dorothy Baker er ekki dulnefni, þó aö' þeir lesendur þessarar sögu, sem þaulkunnug-

astir eru „swing"-starfinu, munu furða sig á þvi, hvernig nokkur, sem ekki tilheyrir starfsgrein-

inni, þar að aukí kona, hafi getað leyst af hendi það að skrifa Trompetleikarann.

Staðreyndirnar um höfundinn eru þessar: Dorothy Baker, fædd í Montana, skólamenntuð í

Kaliforníu, gift í París,, hefir varið meiru en hálfri ævi sinni til þess að hlusta á hinar lang-

beztu amerísku danshljómsveitir, allar götur frá Louis Armstrong til Paul Whiteman og síðan

aftur að Jelly-Roll Morton. Hún hefir ekki verið starfandi við tónlist, þó að toga megi úr henni

þá játningu, að hún hafi sungið fáein léttúðarlög um dagaria. Hún hefir kennt latinu og

frönsku, skrifað smásögur, verið meðritstjóri verkalýðsblaðs á vesturströnd Bandaríkjanna. Þegar

Houghton Mifflin útgáfufélagið veitti henni heiðursnámsstyrk fyrir Trompetleikarann, lagði hún

niður önnur störf sín, og helgar nú allan  tíma sinn ritstörfum.

Dorothy Baker býr nú í Cambridge, Massachusetts, þar sem maður hennar, Howard Baker,

sem einnig er rithöfundur, kennir við Har/ard háskólann.

Höfundurinn  fylgir  sögunni  úr  hlaði   með þessum oröum:

„Það, sem gefið hefir mér andann og hvatninguna til þess að skrifa þessa bók, var list,

en ekki líf, mikils tónsnillings, Leon (Bix) Beiderbecke, sem dó árið 1931. Persónur og atburðir

sögunnar er annars einber tilbúningur og snerta hvorkí sérstaka tónlistarmenn, lífs eða liðna,

né raunverulega viðburði."

„Forleikur".

Nú sný ég mér að því að skrifa söguna

af ævi Rikka Marteins, nú þegar hún er

öll á enda, nú þegar Rikki er kominn í

gegnum hreinsunareldinn og, eins og kom-

izt er að orði, haldinn  til  hinztu  hvíldar.

í fljótu bragði virðist hún ekki vera

mikilfengleg. Rikki fæddist í Georgíu, fimni

eða tíu mínútum áður en móðir hans dó

og tíu dögum fyrr en faðir hans hirti fögg-

ur sínar og fór burt af heimilinu og skildi

hann eftir einan hjá frænku sinni sautján

ára og bróður hennar. Þau unnu sér far-

borða til Los Angeles átta árum síðar og

tóku hann með sér. Þar ólst hann upp

eftir því sem brautin lá beinust fyrir hon-

um. Hann lærði píanóleik með því að snuðra

í kring um píanó í kirkjum og skemmti-

skálum við þjóðveginn — reyndar hvar

sem unnt var að snuðra kringum píanó

og fá að grípa í það. Og af því að tón-

listin var runnin honum í merg og bein,

varð hann sem krakki góður píanóleikari.

En píanó var samt ekki það sem fyrir

honum átti að liggja, og hann fór loks að

gefa sig að látúnshljóðfærunum. Honum

tókst að vinna sér fyrir horni. Og síðan

lærði   hann   að  leika   á  horn  —  trompet,

nánar sagt, ef einhver skyldi ekki kunna

á því skil, hvað horn er — og þar lenti

hann á réttri hillu. Hann lærði af Art

Hazard, þeim mikla trompetleikara negr-

anna, en það nægir ekki til að skýra, hvað

mikið  úr  honum  varð.

Hann lék í fimm- og sexmanna dans-

hljómsveitum kringum Los Angeles, og

einn góðan veðurdag voru hæfileikar hans

uppgötvaður af Lí Valentine, sem trúði

tæplega eigin eyrum. Valentine, sem þá var

með umferðahljómleika í kvikmyndahúsum

víðsvegar um landið, hafði farið á hnotskóg

eftir Rikka fyrir orð Jeffa Williams, negra-

hljómsveitarstjórans, sem þekkt hafði

Rikka sem smástrák í Los Angeles og

geymt hann í fersku minni og gert sér

miklar vonir um hann sem mikla hljóm-

sveitarstjörnu. Lí Valentine lét ekki segja

sér það tvisvar hvað í Rikka bjó, réði

hann til sín og fór með hann og hljóm-

sveit sína til  New York.

Rikki var sérstakt fyrirbrigði, einkum

á meðal tónlistarmanna. Hann var svo

mikið fyrirbæri, að ekki leið á löngu unz

Filli Morrison, sem stjórnaði beztu stór-

hljómsveitinni um þær mundir, gerði í

hann hæsta boð og fékk hann til  sín,  og

16      Javlfaíiá